Eda Ulu
@iamedaulu
...
“Yani ağabey, ruh denilen şey hiç bir şey değil mi ki?
Yok hayır, yani o cam gibi bir şey mi ki?
Cam şeffaf ve kolay kırılan bir şey. Bu camın doğasıdır. Bu yüzden cam eşyaları dikkatli kullanmamız gerekir. Çünkü çizilir ya da kırılırsa kullanılamaz hale gelir ve atılır gider.
Eskiden kırılmaz camlarımız vardı bizim değil mi? Onlar cam mıydı başka bir şey miydi emin değilim ama şeffaftı, sağlamdı ve gerçekti. Demem o ki ağabey, bizler kırılarak bir ruha sahip olduğumuzu gösteriyoruz değil mi? Gerçek camdan yapılmış insanlar olduğumuzu ispatladık.”
...
Reklam
...
“Genç askerler toprak zemine oturmuş birbirlerinin omuzlarına yaslanarak ölü gibi uykuya dalmışlardı.
İşte o zaman bir ses duyuldu.
Binlerce havai fişek aynı anda ateşlenmiş gibi bir patlama sesi. Uzaklardan gelen çığlıklar. Bir anda nefeslerin kesilişi. Şaşkın ruhların tek seferde bedenlerinden kaçışı.
O zaman sen öldün.
Nerede olduğunu bilmeden sadece öldüğün o anı hissettim.
Işıksız boşlukta yayılarak yukarıya daha da yukarıya yükseldim. Zifiri karanlıktı. Şehrin hiç bir tarafında, hiç bir yerinde, hiç bir evinde ışıklar yanmıyordu. Göz kamaştıran kıvılcımların yayıldığı yer uzakta bir noktaydı sadece. Sürekli fırlatılan ışık mermilerinin yaydığı ışıkları, parıldayarak etrafa saçılan barut fıçılarının kıvılcımlarını gördüm.
O zaman oraya gitmeli miydim acaba? Tüm gücümle oraya uçsaydım seninle, az önce bedeninden çıkarak şaşkına dönen seninle görüşebilir miydim? Oysa gözlerimden hala kan akıyordu, devasa bir buz kütlesi gibi yavaş yavaş üzerime bastıran şafak ışığı altında hiç bir yere hareket edemedim.”
