Yaşamak, ne tuhaf bir devinim,
Bir düş gibi bazen, bazen koca bir derya.
Bir çiçeği sevmek kadar masum belki,
Ya da avuçta kalan küller misali.
Her adımda yol arar insan kendine,
Bir gölgeye sığınır, bir rüzgara kanar.
Hayat, koca bir perde gibi açılır önünde,
Sen baktıkça derinleşir, anlamı taşar.
Sevmek, evet, yine sevmek gerekir,
Her nefeste soluduğun gibi umutla.
Bir gün her şeyin son bulacağını bilerek,
Ve gene de sarılarak her ana sımsıkı.
Kim bilir, belki de sırdır tüm bunlar,
Saklı kalır gökyüzünün derin mavisinde.
Ama bir kez hissedince hayatı iliklerinde,
Anlarsın ki, yaşamak yalnızca bir iz bırakmak.
11.03.2024
İbrahim nergiz