Beni duyuyor musun?
Bu sessizliğin ardında,
Bir volkan gibi patlamayı bekleyen kelimeler var.
Ne öfke bu tam anlamıyla,
Ne de hüzün.
Bir ara yerde kaybolmuş duygular.
Seninle konuşmak,
Bazen bir labirentte yürümek gibi,
Her yol aynı çıkmaza varıyor.
Sözlerin keskin değil,
Ama kesip atıyor uzaklığı,
Ve ben her seferinde biraz daha kayboluyorum.
Seviyorum seni,
Bunu inkâr edemem,
Ama neden hep ben susuyorum,
Hep ben alttan alıyorum?
Beni biraz olsun anlamak bu kadar mı zor?
Belki de,
Bu şiiri okuyunca bir şeyler hissedersin.
Belki bir gün,
Benim sustuklarımı duyarsın.
Ama şunu unutma, sevgilim,
Kırgınlık bir rüzgâr gibidir,
Esip geçer, ama soğukluğu kalır.
Ben yine buradayım,
Ama biraz yorgunum artık.
Sana baktığım her an,
Bir uçurumun kenarındayım sanki.
Ne geri dönebiliyorum,
Ne de düşmeye cesaretim var.
Sözlerin var,
Ama içi boş,
Sessizlikten örülmüş duvarlar gibi.
Yaklaşmak istiyorum,
Ama her adımda biraz daha kayboluyorum.
Sana kızgınım,
Ama öfkemden çok,
Sevgim ağır basıyor yine de.
Kırıldım mı? Evet.
Ama kırıkların arasında hâlâ,
Sana dair bir umut taşıyorum.
Hangi dağ,
Rüzgârla yıkılır ki?
Ama içimde kopan bu fırtına,
Beni tuzla buz ediyor.
Ve her parçamda sen varsın.
Seviyorum seni,
Bunu nasıl yok sayarım?
Ama sevgim,
Kendi ağırlığında boğuluyor bazen.
Sen fark etmesen de,
Her suskunluğum bir haykırış sana.
Işığın tenime dokunduğu sabah,
Ruhuma yazılmış bir şarkıydı.
Gökyüzü masmavi bir mektup,
Her bulutu kelimelerle bezeli.
Kokladım hayatı,
Bir çiçeğin tomurcuğundan yükselen
O ilk bahar nağmesiyle.
Toprağın sıcaklığı avucumda,
Sonsuzluğa akan bir huzur gibi.
Biliyor musun?
Her adımda yeniden doğuyor insan,
Bir gülüşe sarılıp,
Bir kahkahanın göğsünde büyüyerek.
Ve her nefes,
Gökyüzüne dokunan bir teşekkür.
Gözlerimde parlayan bu ışık,
Gönlümde filizlenen bir sevdanın yansıması.
Bugün ne dünü özlüyorum,
Ne de yarını arıyorum.
Sadece bu an,
Sonsuz bir mutluluk içinde,
Tüm kainata gülümsüyorum.
İbrahim nergiz
23/01/2025
Gözlerinde bahar saklı,
Her bakışın bir güneşi doğuruyor kalbimde.
Adını fısıldasam rüzgâra,
Bütün çiçekler sana döner yüzünü.
Bir gülüşün,
Bir ömrü yeniden yazdırır,
Yıldızları daha parlak,
Geceleri daha kısa kılar.
Ellerin,
Dünyayı sarmaya yeter mi bilmem,
Ama beni sarışı,
Tüm evreni unutturur.
Biliyor musun?
Sana baktığımda hayat susuyor,
Sadece senin sesin yankılanıyor içimde.
Ve ben,
Her yankıda sana bir kez daha düşüyorum.
Kalbim sende tamamlanıyor,
Seninle bir dua gibi,
Sessizce ve sonsuzca.
İbrahim Nergiz
23/01/2025