İbrahim Nergiz
@iboess
Şiir benim tutkum, psikoloji ilgim.
Aynı anda okuyup, yazıp, sorgulayan biriyim.
Kitap yazarlığı yolculuğum sürüyor.
Sen ki gönlümün vuslatıyla yanan,
Ya ateş ol, yahut kül, savrulan.
Bir ah’la savur karanlık düşleri,
Zamansız gelen, yıkımın da hoş, baharın da.
İbrahim Nergiz
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bir Evin DışındaŞiir
Seni nereye koysam, hangi boşluk doldurur yokluğunu?
Bir pencerenin ardında mı, bir lambanın soluk ışığında mı?
Kül tablasına hapsolmuş anılar gibi,
Yarısında sönmüş cümlelerle mi anlatırım seni?
Bir çaydanlık kaynar, sessizce tükenir suyu,
Yokluğun gibi, sıcak ama eksik bir dokunuş.
Dizilmiş pijamalar, unutulmuş gölgeler,
Odasında yankılanan bir şarkının ezgisi,
Hangi söz yetersiz kalır sana dair?
Pencereler açık, kapılar kilitli,
Rüzgâr içeri dolarken
Gözaltlarımızda biriken geceleri paylaşırız.
Seninle konuşulmayanlar,
Bir bıçak kesiği kadar derin suskunluklar,
Ve huzur, o kesif kederin ardında gizlenmiş.
Hayatımda hiç bu kadar mutsuz ama bir o kadar da huzurlu olmamıştım.
Seni bir evin dışına nasıl sığdırabilirdim ki?
Her duvar, senin adını yankılar.
Her köşe, senin dokunuşunu saklar.
Bir evin dışında seni sevmenin tarifi yok,
Çünkü sen, her yerde ve hiçbir yerde,
Sonsuz bir yankının içinde…
İbrahim nergiz
21/01/2025
Kelimelerin gölgesiŞiir
Bir nefes uzaktaydın,
Ama her soluğum senin adındı.
Adımlarını duydum,
Gelmedin.
Gölgemden saklandım,
Yine de yakaladın beni sensizliğinle.
Eğer dönseydin,
Düşlerimde inşa ettiğim o köprüde beklerdim seni.
Ama bil ki,
Ben bekledikçe bir yüzyıl daha geçti,
Ve sessizliğin yankısı sardı geceyi.
Kelimelerdi beni bağlayan,
Bir gölge gibi süzülen.
Ne adı kaldı ne izi,
Yine de sende kayboldu her cümlem
İbrahim nergiz.
21/01/2025
Sözlerin GölgesindeŞiir
Sana baktığımda,
Bir ırmak susar içimde,
Sessizlik, senin adını fısıldar
Ve her yankısı, ömürden çalar.
Gözlerin,
Güneşin batışında saklı bir sır gibi,
Kendi karanlığımdan korktuğumda,
Onlara sığınırım.
Ellerin,
Zamanın rüzgârında kaybolmuş
Bir dokunuş gibi nazik;
Kırılgan ve sonsuz.
Sana söyleyeceğim her söz,
Eksik kalır, biliyorum,
Ama bil ki sevgilim,
Her susuşumda adını çağırıyorum.
Sen,
Bir şiirin son dizesi gibi,
Hem nihayet, hem başlangıçsın.
İbrahim nergiz
Sükutun yankısıŞiir
Ey kelimelerin dize olmaktan utandığı kadın,
Gözlerin bir sonsuzluğun kapısı;
Her bakışında bir evren yıkılır,
Bir evren yeniden kurulur.
Adın,
Bir hece gibi usulca düşer dilime,
Ama her yankısı dağılır
Sessizliğin uçurumlarına.
Sen,
Rüzgârın fısıldadığı sırda saklısın,
Her nefesin zamanın durduğu bir an;
O an ki, ne geçmiş kalır geride,
Ne de gelecek bir adım ötede.
Ellerin dokunsa,
Mevsimler karışır birbirine,
Gülüşünle doğan bahar,
Bir sonbahar hüznüyle kavrulur.
Ey varlığıyla kâinatı küçümseyen sevgili,
Seninle bir şiir yazmak değil niyetim;
Sen, zaten yazılmış en büyük şiirsin.
İbrahim nergiz