İbrahim Nergiz

İbrahim Nergiz
Şiir benim tutkum, psikoloji ilgim. Aynı anda okuyup, yazıp, sorgulayan biriyim. Kitap yazarlığı yolculuğum sürüyor.
Sensizlik
‎Gittiğin her gün, yalnızlık biriktiriyorum, ‎Düşlerim kırık, umutlarım solgun, ‎Yokluğun bir gece gibi, ‎Ucu görünmeyen, karanlık bir yol gibi. ‎ ‎Sesinde kaybolduğum o şarkılar, ‎Şimdi yankısız, sessiz yankılar. ‎Her şey eksik, her şey yarım, ‎Sen olmadan bu dünya dar, sanki bir zindan. ‎ ‎Bana geri dön, adım adım, ‎Bu kalp seni özlemekten, çoktan un ufak. ‎Geceler seni çağırıyor, rüyalarımda, ‎Gel de tamamlansın, bu yıkık dünya. ‎ ‎İbrahim Nergiz
Şiir
Reklam
Kıskançlık ateşi
‎Kıskanıyorum seni, rüzgârın saçında gezinmesini, ‎Bir yağmur damlasının tenine değmesini. ‎Gözlerine bakan yıldızları, ‎Ve o ayın, gecelerde seni sarmasını. ‎ ‎Bir gülüşünde kaybolan dünyayı, ‎Adına yazılan her fısıltıyı kıskanıyorum. ‎Gözlerime bakarken gördüğüm cenneti, ‎Başka biri görür diye korkuyorum. ‎ ‎Küçücük bir bakış bile başka yere kaymasın, ‎Kızma bana, bu kalp kıskançlıkla yaşamasın. ‎Seni sevmenin sancısı bu, ‎Ben seni her şeyden, ama her şeyden kıskanırım, unutma bunu. İbrahim Nergiz 01/11/2025
Şiir
Yorgunluk II
‎Ve yine bir geceye küser içimdeki rüzgar, ‎Suskun yıldızlar dökülür avuçlarımdan, ‎Yorgun adımlar taşır beni, ‎Sonsuz bir yalnızlığın kıyısına. ‎ ‎Gözlerimde titrek bir kıvılcım, ‎Ama bilirsin; ateş yanmaz, ‎Küller konuşur bazen, ‎Ve her kül, bir hikayeye mühür olur. ‎ ‎Kalbimde taşınmış ağırlıklar, ‎Her biri bir nehrin unutulmuş şarkısı, ‎Ellerim hâlâ boş, hâlâ titrek, ‎Tutup da tutunamadığım masumiyet gibi. ‎ ‎Bir şiirin kollarına bırakırım kendimi, ‎Sessizlikle örülü bir sarayda, ‎Kelime kelime dinlenmek için, ‎Kendi yıkık kentlerimin ortasında. ‎ ‎Peki bu yorgunluk, ‎Beni kendine bağlayan zincir mi, ‎Yoksa kaçışın ta kendisi mi? ‎Bilmem. Ama yine de yazıyorum, ‎Çünkü kelimeler, ‎Bazen en büyük dinleniştir. ‎ ‎12.01.2025 ‎İbrahim Nergiz
Şiir
Yorgunluk
‎Uykuyla dinlenemez bu yorgunluk, ‎Ne gece derman olur, ne sabah ferahlık. ‎Kalbimde ağır bir küfe, ‎Sessizce taşırım, yankısız bir uğultu gibi. ‎ ‎Göz kapaklarımda bir sığınak, ‎Ama uyku değil aradığım; ‎Daha derin, daha kadim, ‎Bir nefeslik huzur, bir damla dinginlik. ‎ ‎Düşlerimde yarım kalmış hikâyeler, ‎Ruhumun sokaklarında kayıp zaman. ‎Ve ellerimde solmuş çiçekler, ‎Bir baharın unuttuğu masumiyet. ‎ ‎Söz biter mi yorgunlukta? ‎Dil susar, ama içte yankılanır. ‎Atilla’nın söylediği gibi: ‎“Kelimeler de yorulur,” derim, ‎Ama yine de sarılırım onlara, ‎Bir şiirin yorgun kollarında dinlenmek için. ‎ ‎İbrahim nergiz 01.12.2024
Şiir
‎Gözlerin bir derya, içinde kaybolurum, ‎Sözlerin bir meltem, ruhuma dokunur. ‎Kalbimde saklısın, bir sır gibi derinde, ‎Senle geçen her an, sonsuzlukta dururum. İbrahim Nergiz
Şiir
Reklam