Mihail Sidoroviç, "Yoldaş, iyi birşey mi söyleyeceksin? " diye sormuş ve İkonnikov heceleri uzata uzata , " İyi bir şey söylemek mi? Iyi bir şey var mı ki?" dediğinde gülmüştü...
... Gururuna bayılıyordum, ama bu gururu ezmeyi seviyordum, ah deliyim ben ve ne zaman birşey istese kizardim... Ama aslında kizmiyordum bayım... Onu aşağılabilmek için yakaladığım her fırsattan mutlu oluyordum,çünkü...Çünkü onu ne kadar çok sevdiğimi bilmiyordum...
"O çok iyi biriydi" "bana karşı da..... Onu sefaletten kurtardığım için Bana minnetardı... Onun minnettar olduğunu ben de biliyordum...ama...ben... bunu duymak bana iyi geliyordu bayım,hissetmek, birinden daha iyi olduğumu hissetmek tarifsiz iyi geliyordu... hele aslında daha kötü biri olduğunu biliyorsa insan... onun minnetini sürekli duyabilmek için bütün paramı feda edebilirdim...O çok gururluydu ve benim o minneti talep ettigimi anlayinca daha az dile getirir olmuştu... Bu yüzden...sırf bu yüzden bayım, onu hep yalvartiyordum...Hiçbirşeyi kendiligimden vermiyordum...