Kitaba başlarken büyük bir aşk hikayesi bekliyordum fakat Kafka'nın kendi içindeki korkularla savaşıyla karşılaştım. Bence bu mektuplar bir aşk itirafından ziyade Kafka'nın Milena'ya sığınma arzusu ile kendi kaygıları yüzünden ondan kaçma çabası bana göre. Kısacası iki insanın kavuşmasını değil, bir adamın kendi ruhunu kelimelerle nasıl hırpaladığını okudum. Romantik olduğunu düşündüğümüz bir kitap fakat fazlasıyla gerçek ve sarsıcı bir iç döküş olduğunu düşünüyorum.
10/10
2026 29. kitabı
Bu kitap, bir insanın çocukluktan yaşlılığa uzanan hayatını sadece olaylarla değil, vicdanıyla anlatıyor. Hüseyin’in hikâyesinde köy, gurbet, okul, aile, aşk, emek ve iyilik iç içe geçiyor.
En güçlü tarafı, kahramanını kusursuz göstermemesi; aksine eksikleriyle, pişmanlıklarıyla ve geç kalmış fark edişleriyle anlatması. Bu yüzden Hüseyin, okurun karşısına bir “kahraman” gibi değil, hayatın içinden geçmiş gerçek bir insan gibi çıkıyor.
Okurken yer yer bir hatırat, yer yer iç döküş, yer yer de hayatın içinden çıkarılmış sade bir ders gibi hissettiriyor. Özellikle iyilik, aileye yetememe ve insanın kendine geç kalması temaları oldukça dokunaklı.
Bende bıraktığı his şu oldu: İnsan bazen herkese yetişir ama kendine geç kalır.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bugün sizlere düşündürücü bir kitapla geldim. @alkakpnr ’ın kaleminden çıkan “Ben Sandığım Sen”, modern dünyanın tam ortasında durup “Ben bu işin neresindeyim?” sorusunu sorma cesareti gösteren herkes için adeta bir iç döküş ve derin bir aynalama niteliği taşıyor. Kitap, “Diplomamda mimar yazıyordu. Ama hayatımda hiçbir şey inşa etmemiştim.” diyen bir anlatıcının kırılma anıyla başlıyor. Teknik çizimlerin, onayların, e-posta zincirlerinin ve başkalarına ait projelerin gölgesinde geçen bir ömrün, kendi içsel yıkımını fark etmesiyle yön değiştiren bu hikaye, aslında hepimizin modern zamanlardaki o büyük sıkışmışlığının berrak bir özeti gibi karşımıza çıkıyor. Yazarın bir mimar olması eserin dokusuna öyle zarif bir şekilde işlenmiş ki, okuyucu sayfaları çevirdikçe sadece dış dünyadaki yapıların değil, bir insanın kendi ruhunu adadım adım nasıl inşa ettiğini veya onardığını izliyor.
Sıradan bir kurgu ya da bildiğimiz anlamda bir arayış hikayesi olmanın çok ötesine geçerek, hakikate doğru bizzat insanın kendine düştüğü samimi bir yolculuğa dönüşüyor. Anlatıcı geçmişte cevaplar ararken, yol aldıkça anlam arayışının daha zorlu, sabır ve merhamet isteyen patikalarına sapıyor; hatta bazen en büyük erdemin susmak olduğunu keşfediyor. Gelenekle modernlik arasında sıkışmış bu zihne yol boyunca Sokrates’ten İbn Arabi’ye, Gazali’den Mevlânâ’ya uzanan kadim köprüler, zamansız birer dost gibi eşlik ediyor. Bu karşılaşmalar metne hem entelektüel bir derinlik katıyor hem de ruhu teskin eden sakin bir denge getiriyor. Kitap boyunca süren bu yoğun ve derin sorgulamalar, okuyucunun karşısında bir yazar değil, doğrudan kendi iç sesi konuşuyormuş hissi oluşturuyor.
Yönünü kaybetmemenin, kendini büyük zanneden ama aslında hala öğrenmeye çalışan küçük bir çocuk olduğunu kabul etmenin
Hikmet Anıl Öztekin’in içsel bir yolculuğu ve saf bir aşk hikayesini ele aldığı Fesleğen eseri, modern dünyanın karmaşası içinde kaybolmuş ruhlara dingin, samimi ve manevi bir sığınak sunuyor. Yazar, Fesleğen ile Seyyah karakterlerinin temiz, incitmekten korkan ve ilahi aşkla harmanlanmış sevdasını anlatırken; okuyucuyu sadakat, sabır, nasip ve şükür gibi kavramlar üzerine yeniden düşünmeye davet ediyor. Popüler edebiyat ile tasavvufi dokunuşları bir araya getiren kitap, özellikle genç okurlar için bir yol gösterici ve kalbe dokunan naif bir iç döküş niteliği taşıyor.
Duyguların bedenden taşarak kaleme aktarılması denilebilir bu eserdeki şiirler için. Bu duyguların anlatılıp okuyucuya sunulması gerekiyordu. Şairin önsöz yazısında da belirttiği gibi şiirleri okuyucunun duygularına ortak olmak için sayfalara aktarılıp onlarla buluşturulmuştur.
"Benim tek bildiğim sevgili,
Bu şair sadece bir şiiri sevdi.
Bir şiir uğruna çok kalem tüketti,
Ve bu şair
Bir şiir uğruna,
Hayatını kaybetti..."
Şiiri tıpkı sevgiliyi sever gibi aşık olan veya sevgiliyi değerli bir varlık olarak görülen şiire benzeten mısralar ile kalbinden taşanların dile gelişi denilebilir. Şiir gibi sevme...
Ana hatlarıyla şiirsiz veya sevgilisiz kalınan bir dünyanın onda hissettirdiklerini kendisine has bir dil ile sunuyor. Bu dil anlaşılır olduğu için şiir okumaya yeni başlayacak kişilerin de rahatlıkla sayfaların içerisinde kendisinden bir şeyler bulacağını düşünüyorum.
"Yüreğimden mantığıma giden yolda
Bir deniz manzarasıydı varlığın
Bu yolda inip sadece seni izledim
Ben imkansızı değil seni sevdim
İmkansızda umut vardı
Sende şiir"
İmkansız aşk, umudun kırıntısı, sevdiğine duyulan özlem ve bekleyişin sabrını ilmek ilmek kağıdına damlayan mürekkebine ruhuyla işler.
"Seninle aynı şiirde geçmeliydi adımız
Farklı kitaplardan okumamalıydık birbirimizi
Çok devrik bırakmışlar seni
Bütün yüklemleri de almışlar üstelik
Yarım bir cümle olup kalmışsın belli
Sevdiğim
Ben seni tamamlayacak olan şairim
Gözlerine baktım güldüğün vakit
Gözlerinde bir şiir var ki ışıl ışıl
Tolstoy, hayatının zirvesindeyken kapısını çalan varoluşsal krizini, intihar düşüncelerini ve her şeyin anlamını yitirdiği o derin karanlığı büyük bir dürüstlükle masaya yatırıyor. Şöhretin, zenginliğin ve bilimin cevaplayamadığı "Neden yaşıyorum?" sorusuna inançta ve halkın saf yaşamında cevap arayan, insanı kendi iç dünyasıyla yüzleştiren sarsıcı bir iç döküş.
