zeyzey
@icimdekimuzik
"Ne içimdeki sokaklara sığabildim, ne de dışardaki dünyaya."
11 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Puan vermedi
Az önce bitirdiğim ve bitirdikten sonra kitabı kapatıp uzun bir süre düşündüğüm bir yapıt. Gerçek bir hikaye olması bunların yaşanmış olması acı gerçeklerin tokat gibi yüzünüze çarptığı bir kitap. Ülkelerin , kendi çıkarları için yokten yere çıkardığı savaşlarda kullanılan atom bombasının nasıl da hiç alakası olmayan , aradan bir ömür geçmesine rağmen insanların , hayallerini , çocukluklarını , yaşama haklarının nasıl çalındığını gösterdi bu kitap
Her ne kadar sadakonun umudunun ağır bastığı bir hikaye de olsa onun bunları neden yaşadığı gerçeğini sorgulamamak elde değil. Yaşam dediğimiz şey bu kadar basit olmamalı bu kadar basit bir şekilde insanın elinden alınmamalı , sorumlusu olmadığımız insanlık suçundan bu kadar insanın acı çekmesi bir kez daha savaşın acı gereklerini hepimize gösteriyor . Umuyorum ki bu insanlık suçu ve utanç olan olaylar , savaşlar bir daha yaşanmaz bir daha kimse böyle büyük bir acıyla sınanmaz
Reklam
Puan vermedi
Bir saat önce bitirdigim bir roman son sayfasını okuduğumun bile farkında değilim sayfayı çevirdiğimde romanın bitmiş olduğunu gördüm, ne oldu acaba sorusunu sormadan edemedim ..
Kirke'ye zaman zaman kızdım , bazen üzüldüm, bazen arkadaşlık etmek istedim bir çok duyguyu yaşattı bana ama en çok öfke vardı içimde neden bunca sene kendini bulamadı, neden başkalarının dediği şeyler bu kadar önemliydi, neden sürgünden, sınırlardan kurtulmak için çabalamadı diye düşündüm bunca yaşadığı seneleri boşa yaşandığını düşündüm son ana kadar .. Sonra bu acı gerçekle karşılaştım ben aslında Kirke'ye değil kendime kızgındım , sanki Kirke kendini kurtarırsa bende kurtulacakmışım gibi hissettim sürgünde olan aslında Kirke değilde ben olduğumu anladım .Kirke ölümsüzdü seneler onun için önemli değildi o yüzden kendisini bulması bu kadar uzun sürdü ama sonunda senelerin değil kendisini bulması önemliydi sonunda ne olduğunu bilmiyordum sanırım bunu kendi yolculuğumu tamamladığımda öğreneceğim . 23 senedir yaşıyordum ama kendimi ne kadar tanıyordum, ne istiyordum , nasıl yaşamak istiyordum , gerçekten başkaların dediği şeyler önemli değil miydi, kendi yolculuğumu ne zaman tamamlayacağımı bilmiyorum ama Kirke, bana öğrettiğin en önemli şey bunun kolay olmadığı ve sonunda neye dönüşürsem dönüşeyim kendimi bulduğumda kendimden ne kadar emin olacağım ve o gün bende sonucunu bilmeden o şiseyi içeceğim .. Bunu bir başkası benim yerime yapamaz seni çok iyi anlıyorum ve seni sımsıkı kucaklıyorum neye dönüşmüş olursan ol
