Puan vermedi·88 syf.·
Beğendi
·2026 60. kitabı
Fransız yazar Molière, bu kez hem kıvrak zekâsı hem kurnazlığı hem de oyunlarıyla ön planda olan bir karakterle karşımıza çıkıyor: Scapin.
Molière , okuduğum eserlerinin birçoğunda otoritenin körlüğü ile zekânın ışığını karşı karşıya getiriyor. Gerçeği gören, akıl veren ve olayları çözen kişiler çoğu zaman ya yakın bir akraba ya da o kişilerin yanında çalışan yardımcılar oluyor. Cimri'de La Flèche, Hastalık Hastası’nda Toinette, Tartüf’te Dorine gibi karakterler bunun en güzel örnekleri.
Scapin'in Dolapları ’nda ise bu yardımcı karakter öyle güçlü ki hikâyenin merkezine yerleşiyor. Scapin, bir hizmetkâr olmanın ötesine geçerek; entrikaları, hazırcevaplığı ve insanları tanıma becerisiyle bütün olayların yönünü değiştiren, oyunun gerçek kahramanı haline geliyor.
Octave ve Léandre’nin gizli aşkları, babalarının katı iradesiyle çatışırken çözüm Scapin’in dolaplarında bulunur. O, hileyi adeta bir sanat gibi işler; yalanı gerçeğe dönüştürür, korkuyu mizaha çevirir. Argante ve Geronte gibi kendini güçlü gören karakterler bile Scapin’in kurduğu oyunlar karşısında çaresiz kalır.
Hatta bazı yerlerde okurken içimden “Scapin, sen neymişsin böyle?” diyesim geldi. :) Öyle hızlı düşünüyor, öyle ustaca planlar yapıyor ki; onun düzenbazlıklarını okurken hem güldüm hem de zekâsına hayran kaldım.
Molière’in beni en çok etkileyen yanı da burada ortaya çıkıyor: Gücü makamda, parada ya da yaşta aramıyor. Bazen en doğru sözü söyleyen, en özgür düşünen kişi; toplumun küçük gördüğü biri olabiliyor.
Kahkahaların, entrikaların ve yanlış anlaşılmaların ardında Molière yine insan doğasına dair ince gözlemleriyle, zekâ dolu kurgusuyla bu eserini de büyük bir keyifle okuttu bana.
Molière , okuduğum eserlerinin birçoğunda otoritenin körlüğü ile zekânın ışığını karşı karşıya getiriyor. Gerçeği gören, akıl veren ve olayları çözen kişiler çoğu zaman ya yakın bir akraba ya da o kişilerin yanında çalışan yardımcılar oluyor. Cimri'de La Flèche, Hastalık Hastası’nda Toinette, Tartüf’te Dorine gibi karakterler bunun en güzel örnekleri.
Scapin'in Dolapları ’nda ise bu yardımcı karakter öyle güçlü ki hikâyenin merkezine yerleşiyor. Scapin, bir hizmetkâr olmanın ötesine geçerek; entrikaları, hazırcevaplığı ve insanları tanıma becerisiyle bütün olayların yönünü değiştiren, oyunun gerçek kahramanı haline geliyor.
Octave ve Léandre’nin gizli aşkları, babalarının katı iradesiyle çatışırken çözüm Scapin’in dolaplarında bulunur. O, hileyi adeta bir sanat gibi işler; yalanı gerçeğe dönüştürür, korkuyu mizaha çevirir. Argante ve Geronte gibi kendini güçlü gören karakterler bile Scapin’in kurduğu oyunlar karşısında çaresiz kalır.
Hatta bazı yerlerde okurken içimden “Scapin, sen neymişsin böyle?” diyesim geldi. :) Öyle hızlı düşünüyor, öyle ustaca planlar yapıyor ki; onun düzenbazlıklarını okurken hem güldüm hem de zekâsına hayran kaldım.
Molière’in beni en çok etkileyen yanı da burada ortaya çıkıyor: Gücü makamda, parada ya da yaşta aramıyor. Bazen en doğru sözü söyleyen, en özgür düşünen kişi; toplumun küçük gördüğü biri olabiliyor.
Kahkahaların, entrikaların ve yanlış anlaşılmaların ardında Molière yine insan doğasına dair ince gözlemleriyle, zekâ dolu kurgusuyla bu eserini de büyük bir keyifle okuttu bana.
Bilmiyorum neden ama kitabı kapattığımda zihnimde açılan baloncukta “Bile bile lades” cümlesi belirdi.
Hikayeye tam olarak oturuyor mu emin değilim ama bazen sonunu bile bile denemek ister insan.. Gıpta ettiklerinin zararlarını bilse de yaşamak ister..
Charlie belki farkında olmadan girdi bu “akıllı olma” yoluna ama akıllı olduktan sonra da sadece aklın işe yaramadığını gösterdi bize.
Duygular.. duygusal zeka, kendimizi ifade edememe ne kadar da yerleşiyor gün geçtikçe hayatımıza aslında. Teknolojinin bize yaşattığı rahatlığı sayesinde çoğu zaman aklımızı yormadığımız yeni düzende duygularımızı da alıp götürdü sanki…
Beni etkileyen ve acı veren bölüm ; charlie’nin zihni geliştiği dönemde, insanların eskiden kendine olan davranışlarının ne kadar da kırıcı olduğunun farkına vardığı andı.. bir çok şeyi artık bildiğinde ve aynı şeyleri tekrar yaşayacağı ile yüzleştiğinde ise içimden bir şeyler koptu gitti.
İnsan bilmediği şeye tahammül edebilir. Ama bildiği şeye tahammül etmesi ne zordur.
Bu gerçeklerle yaşayan farkında insanlara selam olsun :)
Reklam
Kişisel gelişim kitabı okumayı sevmemekle beraber bence bu kitap kişisel gelişim kategorisine girmiyor .
Yazar kendi psikiyatrisiyle olan seanslarını kayıt altına alıp okuyucuyla paylaşmış .
Yani çıtır çerez bir kitap size çok birşey katmaz ama iyi gelen satırlarda var .
Ama şu kadim hakikati tekrardan dile getirmek istedim (içimden geldi)
Kalpler ancak Allah'ı zikretmekle huzur bulur .
Rad/28
Kitapla kalın (İYİ KİTAPLARLA)
Puan vermedi
Açık konuşacağım; çok sevdiğim, yakından tanıdığım bir kadının elinden böyle devasa bir iş çıktığını görmek beni kelimenin tam anlamıyla büyüledi, altüst etti ve çok fazla heyecanlandırdı! Resmen keyiften dört köşe oldum, okurken bir ara kalkıp biraz koşasım falan geldi!
Biz Burcu’yla beraber güleriz, konuşuruz, fikir alışverişinde bulunuruz. O yüzden de ben kitabı elime alırken bizim Burcu’yu okuyacağımı sanıyordum; meğer karşımda yılların edebiyatçısı, demlenmiş bir usta yazar varmış da haberim yokmuş. Burcu’cum, bu nasıl bir emek, nasıl bir şahane delilik?
Kitap boyunca beni bir oraya fırlattı bir buraya. Tam bir öyküde ince bir ironi yakalayıp gülerken, çat diye bir sonraki sayfada tokat yemiş gibi kalakaldım. (Hele o bir tatlı isimli öykü var ya... İsim vermiyorum spoiler olmasın ama o çok komik başlayıp insanı paramparça eden o son beni mahvetti... )
Okurken beni asıl vuran yerlerden biri de o muazzam gözlem yeteneği oldu. Halkın o en saf, en bizden halini öyle bir yakalamış ki... Karakterlerin konuşma metinleri, o diyaloglar gerçekten harikaydı. Hani o mahallemizin, ailemizin içindeki samimi sesler var ya; onları yapaylığa hiç kaçmadan, o kadar doğal ve usta işi aktarmış ki diyalogları okurken resmen muhabbet yanımda dönüyor gibi hissettim. :) Kendi de çoğunlukla öyle konuşur zaten; mesela beni arayıp ulaşamamışsa doğrudan *"Neredesin Allah'ın cezası!"* der. İşte o samimiyet aynen kitaba akmış.
Sinematik betimlemelerinin başarısı zaten apayrı bir seviye ama argoyu öykülere öyle güzel, öyle dozunda yedirmiş ki... Hiç mi sırıtmaz bir kelime! Hayatın içindeki o gerçekçiliği ve sokağın ruhunu aynen hissettim, oralar tıpkı film gibiydi, çok hoştu.
Kitapta en sevdiğim bir diğer konu da kadınların yaşadığı sorunlar, o görünmez mücadeleler ve toplumsal dertlerimiz
Yazardan okuduğum ilk kitaptı keşke daha önce okusaydım dedim. İçimden kendime bol bol sövüyorum. Kesinlikle reading slump kurtarıcısı ve romantik türünü seviyorsanız tam size göre. Ama şöyle de bir şey belirteyim çok soft bir hikayee allahh okurken şeker gibi oluyorsunuz. Bir de ben sahte sevgililik mevzusunu çok seviyorum, aynı zamanda iki karakter en başta birbirlerinden çok hoşlanmıyordu bu da beni çekti. Nathan çok tatlı bir çocuktu, Riley içinde yapmayacağı bir şey yoktu. D&D oyunu sahnelerini okurken eğlendim ve yüksek ihtimalle sizde çok eğleneceksiniz. Hoshiko iyi bir arkadaştıı onunla Riley sahnelerini okumak güzeldi. İkisinin çok iyi arkadaşlıkları olduğu belliydi. Birbirlerini anlayıp her şekilde destek oldular. Ben Riley ve babasının iliskilerini toparlamalarına açıkçası mutlu oldum. Hikayenin atmosferi güzel okurken sizi sıkmıyor ve gayet akıyor. Okurken bol bol kahkaha atacaksınız ve eğleneceksiniz. Romantik kitapları seviyorsanız mutlaka bakın. Kitap size istediğiniz her şeyi veriyor aile, arkadaslık ve sahte sevgililik bağıçok iyi dedim kaç defa ama cidden öyleydi.
Nikolas.. Erkeklerin ne kadar beyinsiz olabileceğinin kanıtıdır kendisi.. Tess'e aşık olunca duygularından kurtulmak için kızı başkasıyla evlendirmeye karar veren bir üstün zekalıyla karşı karşıyayız. Kurguda bazı boşluklar vardı ancak mafya kitabı olduğundan çok takılmadım, keyfini çıkardım o yüzden.. Yoksa Tess'in çevresinde elle tutulur hiç kimse yok. Allahımm hele o annesi.. O kadını parçalamak geçti içimden.. O nasıl bir manipülatif karakterdir. Sırf kendisi evlenip mutlu olacak diye kızını mafyanın kucağına attı. Kızı çocukluğu boyunca zorbalığa uğramış fark etmemiş bile.. Düşündükçe deliriyorum. O yüzden de sonuna zerre üzülmedim.
Fantastik kitapların arasına soktuğum klasik bir mafya kitabıydı. Böylece Yunan mafyası da okumadık demeyiz artık.. 3. kitapta Türk mafyası varmış. Merakla onu beklemekteyim. Herkese iyi okumalar :)
Reklam
Reklam