Başka çaresinin kalmadığını biliyorsun.Kendinden.Duvardaki boy ölçüsü çiziklerinin hiç yükselmeyeceğinden.Sekiz yaşındaki bir kız çocuğunun kahkaha sesini on iki yaşına dönüştüremeyeceğinden.
Ne de olsa boşluğun yarattığı o korkunç bilinmezliği özenle döşenmiş ayrıntılarla doldurmak senin işin.Kendini inandırırsan herkesi inandırabilirsin.Çünkü insanlar inanmak ister.
Onun benden ayrılan,kopan kenarlarına bakıyorum.Tek gözünü kısışındaki çocukluk benden ona kalmış bir iz olabilir mi?Belki gülerken dudağının kenarında beliren çukuru benim çıkık elmacıkkemiklerimden ayırdılar.Televizyon seyrederken uyuklamaya,yaz kış çorap giymeyi kim kimden aldı?