Birçok zaman teğet geçtim mutluluğa. Belki daha az düşünseydim, dokunabilirdim o sürekli duyguya ama mutluluğun, tatmin olmanın bir göz kırpması kadar kısa sürdüğünü anlamam zor olmadı. Uğruna hatalardan kaçınılacak bir bok değildi mutluluk!
Mutlu olmak için duymamak, hiç, hiçbir şey duymamak lazım. Bu yüzdendir ki Azize mutlu bir insan, Canan her dem gülümseyen bir kızdır. Yaşının geçkinliğini ve güzelliğinin haraplığını kız çocuklarına mahsus kısacık etekliler giyerek, yüzünün çizgilerini pudra ve pomatlarla örtmeye çalışarak yaşayan Nazlı Hanımefendi mutlu bir insan örneğidir. Ne olurdu hayatı ben de onlar gibi görseydim ve onlar gibi hissetseydim.
Hayatımızdaki tek gerçek nefsi müdafaa intihardı. Bedenimize ve hayatımıza saldıran aklımızdaki düşünceleri yok etmekti. Hayatımızı bizim dışımızda kimse mahvetmemişti. Ve biz de o intikamın peşindeydik. Beynimizi öldürmenin peşinde...