“İstanbul susardı gece olunca
Ateşi düşerdi çocukluğun
İnceldiği yerden kopardı hayat
Serabın renkleri coşardı gecenin külvesinde
Ebedi ağlayışlar sonlanıp
Sükun edince defterler
Rehavet damlar gitmelerinden
Çok sürmez, sualler üst üstelenir
Ve Allah bilir;
Ne zaman aşınır bu karanlık sular
Ne vakit gün doğar ağlayan kalbimize…”
“İnsan kişiliğinin doğasını inceleyenler bize güven arayışının asıl ve temel bir ihtiyaç, korkunun ise psikolojik bütünlüğünün zedelenmesiden doğan arızi bir hâl olduğunu söylüyorlar. İşte bu nedenle -ve çok şükür ki- Rabbimizin isimleri içinde “korkutan” anlamına gelen bir isim yokken güven veren anlamında “Mü’min” ismi var.”