Kitap insanların çoğu zaman farkında olmadan taşıdıkları eleştirel,yargılayıcı ve kısıtlayıcı içses ile yaşadığı çatışmalara dikkat çekiyor.
Bu sesin kaynağının çoğunlukla çocukluk deneyimleri,aile tutumları,toplumsal beklentiler ve geçmişteki travmaların olduğunu vırguluyor.
Yazar içsesimizi bastırmak yerine onu tanımamız,anlamamız ve onu dönüştürmemizi öneriyor bizlere.İçses ile mücadele etmek yerine onunla sağlıklı bir ilişki kurmanın daha kalıcı ve iyileştirici olduğunu söylüyor.
Yazar kitapta yazanların önce kendisinin uyguladığını ve bunun kendisini dönüştürdüğünü şimdide okuyucuyada bunun mümkün olduğunu hatırlatıyor.
İçsesim ile Uzlaşma okuyucuyu içsel farkındalığa ve kişisel dönüşüme çağıran ,kendi özüyle barışarak yaşamını arzu ettiği şekilde yeniden şekillendirmek isteyen herkes için bir rehber niteliğinde.
Benim keyifle okuğum bir başucı kitabı oldu ve sizlerinde mutlaka faydalanmasını isterim.
Kitapla ve Sağlıkla Kalın.
Sosyal medyadan videolarını takip ettiğim ve konuşurken genelde içsesim olan evet ya aynen dediğim o yumuşacık sesiyle rahatlatan Beyhan Budak’ın ilk defa kitabını okuyorum.
Evet klasik bir kişisel gelişim kitabı ve bir kitap okudum hayatım değişti diyeceğiniz bir kitap da değil zaten öyle bir kitap yoktur eğer tek bir kitap ile hayatımız değişiyorsa da dönüp biraz kendimize bakmalıyız bence.
Çok severek kendisinin de söylediği gibi altını çize çize kitabın hakkını vererek okudum.
Kişisel gelişimlerin çoğu genelde kendimize bakmamızı, içinize dönmemizi ve travmalarımızı bulmamızı gibi şeyleri konu edinirken, bu kitap insan olduğumuzu geçmişte çok takılı kalmanın bize iyi gelmediğini söylüyor ve ‘Travmalarınız mazeretiniz olmasın’ diyerek insanların travmaların ardına sığınarak yaptıklarını kabullenmememiz gerektiğini güzel bir dille belirtiyor.
Sürekli koşmak yerine ‘an’ kaçıyor diyerek her anı değerlendirmek değil de bazen tembellik ve miskinliğin iyi geleceğini ayrıca ‘Uçuruma ne kadar bakarsan uçurum da sana bakar’ cümlesi ile iyileşmek için önerilerde bulunuyor.
Sürekli gelişim kitapları okumak bana göre insanın kendine bakışını kötü yönde etkiliyor ve hem eksik ve yetersiz hissettiriyor hem de insanın kaygı seviyesini artıyor. Bu öyle bir kitap değil gönül rahatlığı ile okuyabilirsiniz.
Kendine iyi davran güzel insan.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Burgess'in eserlerinin kendi küçük dünyamda bana bir ufuk açıp açmadığı, bir fark katıp katmadığı konusunu -mastar ben olmadığımdan- bir kenara bırakarak, işbu kitap hakkındaki düşüncemi paylaşayım:
Öncelikle, titrinde "Nobel Ödüllü sanatçı" güzellemesi olan bir kaç yazarın (André Gide, William Golding, Antony Burgess) eserlerinden 6 tanesini okumaya çalıştım - çalıştım diyorum çünkü su gibi akan, alıp-götüren, söğüt gölgesinde serinleten türden eserler olmayınca, söyleyeceklerimi, yutulamayıp ağızda büyüyen lokma gibi geveledim hep. Bu yazarları okurken, içsesim "yahu adam/eser nobel almış... Güzel olmasa verirler mi?" diye düşünüp gözlerimi, duygularımı zora koşarken, dışsesim Nobel'in verileceği eserlerin tespitinin -sadece nobelci güruhun bildiği- eser içinde geçen tılsımlı bir ifadeye endekslidir belki, kimbilir yazarlarında med-ceziri vardır, bir kitabı "gel" derken, öteki "git" diyordur ne biliyorsun? ya da eserin orjinalinde olan güzellikler, tarif aynasının sırsız yüzeyinden tam yansımadığı için göremiyorsundur, dil fakiri olmasaydın, perdeli görüşün olmasaydı da güzeli tüm güzelliğiyle arz-ı endam ederken görseydin gibi şeyler mırıldandı ha bire. Bitti şükür.
Sonralıkla, kitap özelde benim için Lise 2 Edebiyat öğretmenimin vermiş olduğu yıllık ödevi hatırlatıp, benim de o günlere flashback yapmama yaradı: Ödevin konusu "Türk Halk Edebiyatında Toprak Sevgisi"ydi. Bir radyo programından mülhem Aşık Veysel, Karacaoğlan, Yunus Emre gibi yüce kametleri bir mecliste toplamış "toprak sevgisi" üzerine yazmış olduklarını bendenizin moderatörlüğünde kayda girmiştik. (:
Mekan Cennet değil Dünya, konu kişiye özel değil genel, geneldi... Bu anekdotu saymazsak:
"Mozart ve Deyyusları" sevmedim.
Öznesi Mozart, konusu müzik, dili müzikal terminoloji bezeli poetik bir
Kendimi acımasızca eleştirdigim , yerden yere vurduğum o içsesim ile yazarın deyişiyle özdenetmenimle bu kitap sayesinde barış imzaladık. Mutluyum
Bir kitap hakkında düşüncelerini dile getirirken en fazla ne kadar heyecanlanabilir ki insan? Şu an kalbim bir kırlangıç sürüsü misali,çırpınıp duruyor. L&M dizisini uzun uzadıya anlatmak çok isterdim fakat içimde oluşturduğu bu güzel duyguyu tasvir etmem imkansız. Eğer hala izlemediyseniz hayatınızda neyin eksik olduğunu izleyince kesinlikle bulacaksınız. Benim tavsiyem diziyi bitirdikten sonra kitabı okumanızdır. Neden diye soracak olursanız; ben nerdeyse kitabın her sayfasında kahkalar attım. Böyle dolu dolu kahkalardı etrafımdakileri dönüp baktıracak kadar çünkü diyalogları okurken o kişi oluyorsunuz. Mesela Erdal abinin diyaloğunu okurken içsesim aniden Erdal abi gibi oluyordu onun tonlaması,gülmesi.. Kitabı okurken bir tiyatro sergiliyormuşçasına karakterlere bürünüyorsunuz. Bu inanımaz bir duygu şöleni! Aşkın,ailenin,arkadaşlıkların ve abiliğin tanımını isterseniz buyrun. Bu arada çöldekilere selam olsun Leyla ile Mecnun dizisi gibi kitabı da yaşamımda bir yapı taşı misali. Hep özel kalacaklar, en özel.
