İdil Dila

Gönül Parkı Çocukları
Bazı insanların içlerinde bir yerlerde eskilere özlem vardır. Onların gönül parklarında hep bir çocuk oynar. Üzülmemelidir öyle insanlar. Çünkü onlar her üzüldüğünde, gönül parklarında oynayan çocuklar yere düşer. Dizleri ve elleri kanar. Pamuk şekeri yanaklarından yaşlar süzülür. Üzmesinler o insanları, düşmesin çocuklar, ağlamasınlar...
Sayfa 20
Edebiyat
Reklam
Oysa ben hiç düz bir yolda ellerim cebimde dudağımda bir türkünün içimi ısıtan tadını alarak yürüyemedim. Son treni kaçırmaktan korkan bir yolcu endişesi taşıdım hep sol yanımda. İdil Pehlivanlı
Edebiyat
Elbet seni üzecekler. Üstelik bu son kez de olmayacak. Üzülme.. Sevginin bile iyileştiremeyeceği kalpler vardır. Bu senin suçun değil.
1000Kitap
“Sevgili dostum, gün güneşle başlamıyor artık.” İdil Pehlivanlı
Edebiyat
Senin nefes aldığın kente uğradım sevgilim. Soluğun soluğuma değdi. Gökyüzüne kuşlar havalandı göğsümün kafesinden. Ruhum devasına kavuştu. Senin nefes aldığın kente uğradım sevgilim. Sarılmak, öpmek geldi toprağını içimden. İdil Pehlivanlı
Şiir