İdil Karabey

Sonsuz bir annesin sen.Denizde de...
-Kimseye borcumuz kalmadı değil mi? Beni onurundan doğuran kadın Kalmadı Bu kadarmış bizi büyüten acı Bu kadarmış içimizdeki yanan ışık Bu kadarmış yeryüzüne düşen gölgemiz.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Harfim, hecem, cümlem Bütün hatıralarımızı toplayıp geleceğim Ayrılık o zaman tamam olacak.
Sonsuzluk kirpiğimizde serçe kuşu.Bir kanadı hayal, bir kanadı hatıra. Konup konup kalkıyor çaresizliğimize.
En acı olanı da bu değil midir zaten?
Yalnızlığımın annesi İnsan ölünce yalnız kendisi ölmüyor Ne diyordu Metin abi (Metin Altıok) Yani benim gözlerimin bunca yıl gördükleri Bir gün benimle birlikte Yok olup gidecekler, öyle mi?
Beni unutmaktan koru Beni yalnızlıktan koru İçimdeki merhamet soğusun Yüzünü çevirme acımdan Beni taşa dönmekten koru.