Neolitik döneme ait bir Ana Tanrıça idolü parçasıdır.
İran'ın Persepolis yakınlarındaki Kenareh'te bulunan Tall-e Bakun (Tall-i Bakun) arkeolojik alanından çıkarılmış kil bir tanrıça figürünün parçası.
Bu parça, Neolitik döneme tarihlenen bir Ana Tanrıça idolüne ait gövde bölümüdür. Figür stilize bir kadın bedenini temsil eder. Baş kısmı eksik ya da bilinçli olarak yapılmamış olabilir; yüz detaylarının bulunmaması, figürün bireysel bir kişiyi değil, sembolik bir varlığı temsil ettiğini gösterir. Gövde üçgen formda düzenlenmiştir ve göğüsler belirgin, kabartma biçiminde vurgulanmıştır. Bu vurgu, doğurganlık ve bereket temasının bilinçli bir şekilde öne çıkarıldığını düşündürür.
Yüzey üzerindeki boyalı geometrik motifler – zikzaklar, şeritler ve kıvrımlı çizgiler – figürü yalnızca plastik bir heykel olmaktan çıkarıp sembolik bir nesne hâline getirir.
Bu figürün gövdesindeki zikzak ve gamalı haç motifleriyle birlikte düşünüldüğünde, bütün kompozisyonun yaşam enerjisi ve kozmik düzen fikrini vurguluyor olması mümkündür.
Neolitik dönemde sıkça görülür ve genellikle ritüel kimlik, topluluk aidiyeti ya da doğa döngülerine ilişkin soyut anlamlar taşır. Figürün anatomik gerçekçilikten uzak, şematik bir üslupla yapılmış olması da önemlidir. Amaç estetik doğalcılık değil, kavramsal anlatımdır.
Neolitik toplumlarda kadın figürleri çoğunlukla üretkenlik, toprağın verimliliği ve yaşamın sürekliliği ile ilişkilendirilir. Bu nedenle bu tür idoller genellikle “Ana Tanrıça” olarak adlandırılır. Ancak günümüzde araştırmacılar bu figürlerin mutlaka bir tanrıçayı temsil ettiğini kesin olarak söylemekten kaçınır; bunlar ritüel nesneler, bereket sembolleri ya da toplumsal kimlik göstergeleri de olabilir.
bu eser, erken tarım toplumlarının doğa, üretkenlik ve yaşam döngüsü anlayışını