İğdiş Beğ
@igdiskhan
Başladum adıyıla Taņrı Ta'ālānuņ ki rızķ vėricidür ve rahmet édicidür
Ne irfandır veren ahlâka yükseklik, ne vicdandır;
Fazîlet hissi insanlarda Allah korkusundandır.
Yüreklerden çekilmiş farz edilsin havfı Yezdân’ın...
Ne irfânın kalır te’sîri kat’iyyen, ne vicdânın.
Hayat artık behîmîdir ... Hayır ondan da alçaktır;
Ya hayvan bağlıdır fıtratla, insan hürr-i mutlaktır .
Behâim çıkmaz amma hilkatin sâbit hudûdundan,
Beşer hâlâ habersiz böyle bir kaydın vücûdundan!
Meğer kalbinde Mevlâ’dan tehâşî hissi yer tutsun...
O yer tutmazsa hiç ma’nâsı yoktur kayd-ı nâmûsun.
Hem efrâdın, hem akvâmın bu histir, varsa, vicdânı;
Onun ta’tîli: İnsâniyyetin tevkî’-i hüsrânı!
Budur hilkatte cârî en büyük kânûnu Hallâk’ın:
O yüzden başlar izmihlâli milletlerde ahlâkın.
Fakat, ahlâkın izmihlâli en müthiş bir izmihlâl;
Ne millet kurtulur, zîrâ ne milliyyet, ne istiklâl.
Oyuncak sanmayın! Ahlâk-i millî, rûh-i millîdir;
Onun iflâsı en korkunç ölümdür: Mevt-i küllîdir .
Olur cem’iyyet artık çâresiz pâmâl-i istîlâ;
Meğer kaldırmış olsun, rûh-i sânî indirip, Mevlâ.
Evet bir ba’sü ba’del-mevte imkân vardır elbette...
Bunun te’mîni, lâkin, bir yığın edvâra vâbeste!
O cem’iyyet ki vicdânında hâkim havf-ı Yezdan’dır;
Bütün dünyâya sâhibtir, bütün akvâma sultandır.
Fakat, efrâdı Allah korkusundan bî-haber millet,
Çeker, milletlerin menfûru, kıbtîler kadar zillet;
Me’âlî meyli hiç kalmaz, şehâmet büsbütün kalkar;
Ne hâkimlik tanır artık, ne mahkûm olmadan korkar.
Şeref hırsıyla istihkâr-ı mevt etmişken ecdâdı,
Bırakmaz öyle bir pâkîze neslin şimdi ahfâdı,
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
...Dedik ki: "Öyle büyük zatlar size de geliyorlardır."
Hz. Pir cevap verdi: Bizde "bize" diye bir şey kalmadı ki. Hayli zamandır bizim "bize" diye bir şeyimiz yok. Şayet gelirlerse, onlar zihinlerinde hayal ettiklerinin ve güven beslediklerinin yanına geliyorlardır.
Bazı insanlar Hz. İsa'ya, "Sizin evinize geliyoruz" dediler. O ise, "Bu dünyada benim evim nerede ki ve ne zaman oldu ki?" diye cevap verdi.
Rivayet ederler ki İsa aleyhisselâm kırda geziyordu. Bardaktan boşanırcasına yağmur yağmaya başladı. Hemen bir karakulağın inine girip bir köşede yağmurun geçmesini bekledi. Kendisine hemen şu vahiy geldi: "Karakulağın ininden derhal çık! Senin hatan yüzünden onun yavruları huzursuz oldu." Hz. İsa feryat etti: "Yârabbi! Karakulağın yavrularına bile bir yuva var, ama Meryem'in oğluna ne sığınak var, ne yer, ne ev, ne de barınak!"
Hz. Pir izah buyurdular: Karakulağın bir evi var ve o oradan böyle bir sevgili tarafından kovulmuyor. Sense, seni kovan birine sahipsin. Evin yoksa senin korkacak neyin olur ki? Çünkü seni kovan öyle birinin lütfûdur, öyle birinin ihsanıdır ki O seni kovulmaya değer bulup seçmiştir. Bu ise senin için yüz binlerce gökten de, yerden de, bu ve öteki dünyadan da, Arş ve Kürsî'den de daha değerlidir.
