Zaman zaman bir yere gitmek, büsbütün ortadan kaybolmak istiyordu. Düşünceleriyle baş başa kalmak, hiç kimsenin onun nerede olduğunu bilmemesi için karanlık, ıssız bir köşeye kaçmak istiyordu. Ya da hiç değilse evinde, taraçasında olmalıydı. Orada ne çocuklar ne Lebedev ne de başka birisi bulunmalıydı. Kendini kanepenin üzerine atmalı, yüzünü yastığa gömerek bütün gün, bütün gece, belki bir gün daha öylece kalmalıydı.