Sana güç verecek her duyguyu aşılamışım ruhuna. Sen yana yana,rüzgarda savrula savrula kendimi eşiğinde bulduğum evi yakmayı öğretmişsin. Herkesle yürümüşsün caddeler boyu, bana gelince yorulmuşsun.Tütmemiş kentinde duman, gönlün hiç tutuşmamış. Zaten sana değilmiş tüm bu helak olmalar ya da hiçbiri sana hiç değmemiş.
Kapatırız gözlerimizi ama üstesinden geldiğimiz sancılar huzura kenetlendiği an biz, yan yana olmayacağız.Bak sonbahar geldi. Ne kadar sayıklasam da göz pınarlarıma dolan hatıraları, nihayetinde ayrı düştük. Hayatı bütünüyle yok edebilecek denli keskin yaraları görmezden gelip, küçük kanamaları hayatımızın sonuna dek canlı tuttuk ve belki de huzurla alınacak son nefesi, ömrümüzün sonuna dek çürüttük.