İlayda
@ilaydaky
O gün, yani o elinin elimi arayıp bulduğu gün, senin de benim gibi birlikte olmazsak yaşayamayacağına inanmıştım. Ayrılığın sevenleri bulmadığını, filmlerde, romanlarda olduğu gibi muhakkak yolunda gitmeyen bir şeylerin olduğu ilişkilerin canını aldığını düşünmüştüm. Biz hiç ayrılmayacaktık. Çünkü biz birbirimizi bulmuştuk artık. Bu dünyaya gelme amacımızı keşfetmiştik. Bizi ne ayırabilirdi ki?
Reklam
O gün seninle bu dünyada yapayalnız kalmayı hayal ettim ilk kez. Herkesin birdenbire, sihir gibi puf diye ortadan kaybolduğu, sokakların, şehirlerin, arabaların, dükkânların, senin çok sevdiğin mağazaların, evlerin, tüm müzik aletlerinin, tüm koyların, sarayların, tren ve uçakların bize kaldığı bir hayal.
Annemin babama bir bakışını hatırlıyorum. Silinmez bir fotoğraf, birkaç saniyelik bir video kaydı gibi duruyor zihnimin çekirdeğine yakın bir yerinde. Sakin, şaşkın, hayran ve asla ona dilediğince sahip olamayacağını, tadına doyamayacağını bilen, mütevekkil bir bakış. Aşk dolu, özlem dolu, efsunlanmış, kapanıp kilitlenmiş bir kalbin gözlerle yakaladığı bir hayret ânı. Bir farkına varma, bir yerini anlama, hakikatin özüne erme ânı. (...) O ânı, annemin babama baktığı o büyü ânını fotoğraflayabilmek isterdim. Sana da gösterebilmek için. Sana hep annemin o olmayan fotoğrafta babama baktığı gibi baktığımı bilesin diye.
Günlerimiz sana anbean artan hayranlığım içinde, bizi başka hiçbir şey göremeyecek hale getiren bir aşk bulutunun içinde sevinç ve neşeyle geçip giderken biz güzelleşiyorduk. Birbirimize baktıkça gördüğümüz ışıltı gözümüzü alıyordu. Aramızda, heyecanlı soluklarımızla var ettiğimiz şey büyüdükçe büyüyor, aşk denilen o telaşlı kuş göğüskafesimizde durmadan çırpınıyordu.
Güzeldi sesin. Şarkı söylemeni defalarca istedim senden, yalvattın hatta bir defasında beni. Ama inat ettin, söylemedin. Utanman çok başkaydı senin. Donatıldığın güzellikler yüzünden biz diğer ölümlülerden özür diler gibiydi utanman.
Reklam