İlk kez bir hiç olduğumu anladım. O kadar para pul , mal mülk , yaşadıklarım , anılar , hepsi , hiçti. Öldüğümde benden geriye sadece bir hiç kalacaktı. Evet , kocaman bir hiç. Yaşadığımı kanıtlayan ne bir belge ne bir iz ne de bir işaret bırakacaktım.
Aynı babam gibi. Hatta babamdan da kötü . Sonuçta bir işe yaramasam da o beni bırakmıştı geriye. Öyle ya da böyle onun adını yaşatıyordum.
Fakat öldüğümde benden geriye hiçbir iz kalmayacaktı. Bir rüzgâr gibi silinip gidecektim.
Var mıydık , yok muyduk belli olmayacak.