ilepuk
@ilepuk
146 okur puanı
Şubat 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Beni sadece beden gücüm için her gün belirli bir müddet ve belirli bir ücret karşılığında satın aldıkları bir kişi olarak algılayan yabancılar arasındaydım. Geriye kalan kısmım neyse, umurlarında değildi.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kitapla ilgili beni üzen ilk şey tamamıyla Baek Sehee ve psikiyatristi arasında geçen diyaloglardan oluşması oldu. Baek Sehee'nin iç dünyasını tabii ki bu konuşmalarla da anlıyoruz ama hikâyeleştirilmiş bir şeyler okumayı çok isterdim. Çünkü girizgah niteliğindeki tek sayfada bile bu kadının yazma konusunda ne kadar yetenekli olduğunu düşündüm. Yorumlara bakma gibi bir huyum olmadığı için yediğim kazıklara yenisi eklendi.
Beni üzen ikinci şey ise psikiyatristin bombok birisi olması oldu. Baek Sehee sorunlarından bahsettikçe o kadar sikko yorumlar yapıyor ki bazı yerlerde gözlerim ayrıldı. Ulan bir yerde kıza dümdüz "bunları yaparsan daha az zavallı hissedebilirsin" dedi. Yazarın hayatındaki bazı sorunları ben de yaşıyorum (zaten o kadar sorun yaşıyor ki herkes kesinlikle kendinden bir şey bulabilir) ve özellikle bu sorunlara verdiği tavsiyeler özelinde içim rahat bir şekilde diyebiliyorum ki: Allah canını alsın be götlalesi. Bu kişiye gitsem terapiyi bırakacağım seans sayısı maksimum iki olurdu. Güney Kore'deki bütün terapistler bu mankafa gibiyse ülkelerindeki insanların geldiği manyaklık noktasına şaşmamak lazım.
Yani beni üzen ne bu kadının sorunları, ne de bu kitabı yapmaktaki motivasyonu. Düşünüyorum ki benimle aynı durumdaki insanlar bir nebze yardım alabilsin diye böyle bir projeye başlamış. Ve zaten gördüm ki gerçekten de okuyup yardım almaya başlayan insanlar olmuş. Bir kişiye bile faydası dokunduysa ne mutlu. Zaten vefat etti gitti, umarım gittiği yerde huzur bulmuştur.
Ama ben huzur bulamayacağım neden biliyor musunuz? Çünkü her zamanki gibi İLK KİTABI OKUMADAN İKİNCİ KİTABINI DA ALDIM. Ne zaman uslanacağım bilmem ve şimdi o kitapta da bu sikkırığı psikiyatristin görüşlerini okuyacağım. Yetkililer şu kişinin diplomasını bi kontrol edin gözünüzü seveyim.
Ne zaman Güney Kore yapımı eserlere maruz kalsam benzerliğimize şaşarım. Bu kadar uzaktan aynı ülke olmayı başarmamız çok enteresan. Bu benzerliğin arasında 80 darbesi olması da çok enteresan. Merak ettiğim bu konuyu okuma fırsatı bulduğum için çok heyecanlıydım. Ne yazık ki okuduğum ilk Han Kang kitabı olan Vejetaryen gibi Çocuk Geliyor da benim için bir hüsran oldu. Cümlelerin arasında kayboldum ve bu kayboluş iyi manada değildi.
Mayıs 1980'deki Gwangju Ayaklanması sırasında iktidara el koyan ordu, öğrenci ve işçi eylemlerini bastırmak adı altında binlerce insanı öldürür ve sayısız insana işkence eder. Birkaç gün içinde bir şehirdeki ölü sayısının binleri bulması ise morg yetersizliği, çalışan insan yetersizliği gibi pek çok sorunu beraberinde getirir. Cesetler hastaneler, cenaze evleri, morglar yerine vilayet evinde, ticaret odasında toplanır.
Her bölümde farklı insanlar tarafından bu olaylara şahit oluyoruz. İlk bölüm, ölülerin kimlik tespiti için gönüllü çalışan ortaokul üçüncü sınıf öğrencisi Dong Ho'nun ev sahipliğinde gerçekleşiyor. Kore eğitim sistemine göre 15 16 yaşında olduğunu anladığımız bir çocuğun böyle bir işe gönüllü olmasının ne kadar korkunç olduğunu ilk sayfalarda anlıyoruz. Yazarın küçük bir çocuğu böylesine korkunç bir göreve koşması ise tarihsel gerçekliğin yanı sıra psikolojik ve metaforik olarak da çok şey anlatıyor. Anlatıyor da tüm çabamla konsante olup her cümleyi iki kere okursam anlatıyor.
İkinci bölümde olaylar sırasında ölmüş birinin ruhunun hatıralarına misafir oluyoruz. Ama maalesef bu misafirlik sanki ev sahibinin bizi istemediği bir misafirlik. Çay acı, muhabbet kötü, saat tik takları kulakta...
Üçüncü bölüme gelemiyorum. Çünkü hayat kısa, kuşlar uçuyor. Kitaplığımda okumam gereken ve muhtemelen bundan daha ilgi çekici kitaplar
