Hayatın çiçekleri hep hayali. Kaç tanesi solup gidiyor da arkasında hiçbir iz bırakmıyor -pek azı meyve veriyor- ve meyveleri de nadiren olgunlaşıyor! Yinede yeterince çiçek var!
Nasıl olurda mutluluk kaynağımız aynı zamanda keder çeşmemiz olabilir? Kalbimi sevgiye boğan ve cenneti önüme sererek beni mutlu eden coşkulu duygular, çekilmez bir eziyete dönüştü. Sürekli peşimde ve beni rahat bırakmayan bir şeytan gibi.