Giderken
Gid—erken,
Kalır g-özler-in.
Ve
Öz-ler
Mavi yeşili,
Yeşil maviyi.
Or(t)ada
Ufuk çizgisi.
Ayırır,
Var olanı;
Olamayacak olanı;
Belki hiç ol(a)mayanı;
Ve tüm ihtimalleri.
Bana kalsa,
Kaldırırdım ufuk çizgisini.
Karıştırırdım,
Yeşil ile maviyi;
Belki deniz ile kıyıyı.
Ama en çok,
En çok da
İhtimalleri…
İhtimal midir bilmem
Ama
Sen sonsuzlukta hatırla,
Beni.
Hatırla dediysem,
Ufuk çizgisinin
Öte yanında.
Ve hatırla,
BİT-KİN
Bit—-
Kin.
Ve
Yorgun.
Yıl—
Gın(a), belki.
Ama a-ç-ı-n-c-a.
Kapıyı.
Kap—-
Kara
Ara-lık
Oda…
Ortasında,
Bey-az ışık.
Ve az,
AZ, Az, azzzzz…
Umut ise
Or(t)ada
Upuzuuuuun masa.
Uzaaaaaaaar—-gider.
Ve toplanır,
Yalnız tabaklar değil,
An’ılar da.
Yık-anır zaman
Ve yık-ar.
Ve en en sonra,
Bey-az ışık.
Az.
Az.