ilknur Türkel
@ilknurTurkel
Kimse sizi gözlemiyorsa, içinizdeki gizli ikinci kişi dışarı çıkı0 dilediği şeyleri yapabilir.
Reklam
Geceleri ağustosböceklerinin hiç durmadab cır cır diye ötmesini seviyordum. Mehtapsız gecelerde gökteki pırıl pırıl on binlerce yıldıza şaşark bakmayı seviyordum.
Biz de sanki bu âlemde koskocaman bir portakalın üzerinde oturmuş, karanlıkta uyumaya çalışıyorduk. Göğe çıkıp yıldızların ışıltısına ulaşmak yerine, şimdi üzerinde uyuduğumuz toprağın içine girmeyi hayal etmemiz doğru muydu?
Bir ara sanki bütün dünya hatıralardan çıkma derin bir sessizliğe büründü.
Daha o zaman bile düşüncelerin kafamıza bazen kelimelerle, bazen de resimlerle geldiğini anlamıştım. Bazen bir fikri kelimelerle düşünemezdim bile... Ama o şeyin resmi, mesela bardaktan boşanırcasına yağmur yağarken nasıl koştuğum ve neler hissrttiğim gözümün önünde hemen beliriverir. Bazen de bir şeyi kelimelerle düşünebilirdim ama gözümün önüne onu bir resim olarak asla getiremezdim: Siyah ışık gibi, annemin ölümü gibi ya da sonsuzluk gibi.
Reklam