Hiç kuşkusuz bizim ailenin en büyük fobisi başımıza korkunç şeyler gelmesi değil, o korkunç şeylerin başkaları tarafından bilinmesidir. Aman komşular duymasın.
Ah canım benim, içine işleyen lekeyi silemeyince dışındakileri kazımaya çalışıyor. Ya da temizlik derken intihar eğiliminin altını çizerek bizatihi kendini kastediyor. Çekilin, ben doktorum diyen bir edayla, hemen koşup pencereleri açıyorum.
"...Ölümü severdim. Ölümle oyun oynamayı severdim. Dağların karanlık tepelerine tünerdim; kanatlarımı kapatıp bir taş gibi kendimi boşluğa bırakırdım.
Ama bu düşüşü sonuna kadar götürmezdim.
Hālā korkarım. Yalnızca başkalarının ölümünü severdim.
Kendi ölümümü sevmeyi çok sonra öğrendim, çok sonra."