Kitabı ilk bir siyasetçinin ağzından duymuştum. Seveceğimden değil merakımdan başladım okumaya. Kitabın üçte biri çok sarmadı ancak geri kalanı bir su gibi aktı geçti.
Kitabı okurken bazen Ömer oldum, şerefsiz Şeref'e küfrettim. Bazen Hüdai ağa oldum, inanılmaz şeylere inandım. Bazende Muzaffer hoca oldum ki esmaul hüsna dilime pelesenk oldu.
Okurken üzüldüm
Üzüldüm
Üzüldüm
Herşey olması gerektiği gibi olmuştu ve kitap bitmişti.
Ben yine
Üzüldüm.
Son olarak,
Tek bir eleştirim olacak. O kadar olay örgüsü ve hikayeye Konya'da deprem yakıştı mı hiç allasen? Gaç!