Yorum için: illekitap.blogspot.com/2024/10/gokcen-...
"Alp Aslan" deyince, elimde bavulla duraksadım ama yüzümü kendisine dönmedim. "Ben, seninle her yerde yaşarım..." Bir çocuk sevinciyle kendisine dönme isteğim olsa da başladığı cümlesini etkim altında kalmadan bitirsin istedim. "Ama sen beni sensiz bırakıyorsun..." İçimdeki çocuk boşa sevinmişti. Ona uyup sevinçle dönerek küçük düşmediğim içinse mutlu oldum. "Bana sensiz yaşamak için yollar aramaktan başka çare de bırakmıyorsun..."
*****
"Şimdi ne olacak?"
Alp Aslan tok bir kahkaha atarken, dayanamayıp kendisine bir sigara yaktı. "Emir eriyim, kızım ben," dedi duygusuz bir şekilde. "Emirleri ben vermiyorum. Sürerler, giderim. Yetki mercisi ben değilim." Başını iki yana sallarken, içine çektiği sigara dumanıyla yanakları içe doğru çöktü. "Vereceğiz baban kaydı, o da 'Ooo damat, belasıyla geldi ama ben adam kayırmam,' deyip varımı yoğumu s*kecek. ir bir daha iki! Ha," dedi ve kaşlarını hiddetle havalandırdı. "Ha, gelmek istersen, istediğin yere gelirsin. Gelemem, çekemem dersen de..." Dudaklarını öne doğru büküldü. "Senin bileceğin iş. Çünkü ben..." Ağırca yutkunurken, çenesi kasıldı. "Senin inciteceğim korkusuyla gece uykumda bile kırk takla atıyorum, sağımdan soluma dönemiyorum, Hevybanu ama sen bazen kendinin ne kadar kırıcı olabildiğini atlıyorsun..."
"Öldürmeden," dedi fısıltı halinde. Oysaki fısıltısı bile o kadar keskindi ki, kendisi kıyım yapıyordu. "Öldüreceklerin bu evin içerisinde değil, Alp Aslan. Giderken, öldürmeden git..."
Dilin kemiği yoktu. Öfkeli bir zihnin kontrol ettiği dilde ise merhametin "m"si bile bulunmazdı.
