Koca Cemal Süreya, kapıcın hademen olma yeteneğinden bile yoksun pezevenkleri, romancı, hikâyeci, yok bilmem ne bokçu diye arkadaş, ahbap edinmen bağışlanır bir gaflet değil.... Benim bazı aşşağılık yaratıklara karşı niçin "affetmez ve yumuşamaz" olduğumu şimdi daha derin anlamış olursun.
Biliyorsun "Biz devrimciler, ayrı bir kumaştanız" ve bizim canımızdan bile aziz oan bir şey varsa o da devrimci onur ve namustur. Bu bahiste taviz vermektense ölmeyi tercih ederiz.
Onunla ilk kez iki insan arasındaki sevgiyi, insandan insana geçen sevgiyi duydum. Ama bu da kolay değil. Çünkü sevgi de (istersen aşk de), üzücü, yorucu, duyurucu, doyurucu bir olgu. Olması güzel (yani tender), ama belki olmaması daha rahat.