insan aslında sadece bi ânı kucaklar
o an ,sonsuzlukla sınır çizgisinde duran sevgi ile mühürlenmiş bir vedadır
bu vedanın hüznünde zamanın acımasız akışına rağmen geride kalan tek şey hatıraların fısıldadığı yankıdır
ve belki de hayat en nihayetinde sevdiklerimize dokunduğumuz o küçük ama ebedi olan anlardan ibarettir
çünkü insan ancak sevgi ile yaşar
ancak sevgi ile hatırlanır
ancak sevgi ile sonsuzluğa karışır