Aşkın ötesinde arzuların, ihtiyaçların, hiç sönmeyen ümitlerin bulunduğunu biliyorum. Bunlar olmadan acaba insan ne olurdu? Ona sevmek için dünya üstünde öyle az gün bağışlanmış ki!
Ruhum artık kendi kendine yaşayamaz. Tanrı ve şiir artık ona yetmiyor. Bundan böyle Tanrı da, şiir de sizsiniz. Siz olmadan ne şiir var, ne Tanrı, ne de hiçbir şey.
Dünyanın öbür ucunde doğmuş da olsam seninle benim aramda ayrılık pek azdır. Her ikimiz de ıstıraba mahkûm, her ikimiz de zayıf ve eksik, her zaman kuşkulu, her zaman kendi dışımızdaki bir mutluluğa susuz, işte ortak alın yazımız bu, işte esaret ve hasret diyarında bizi kardeş ve arkadaş yapan bu.