Yetişkinler kendilerine çocuk yerine bazen çocuk yetişkin doğuruyor.
Çocuğun çocukluğunu yaşamasına izin vermeyip kendi rollerini çocuğun üzerine yıkmaları sonucu: biri 1 diğeri 5-6 yaşında diyelim. Özellikle ablaysan illa ki ikinci annesindir. Artık ne çocuksun ne de abla ve evet taa o yaştan böyle işlenir.
"Ben komşuya gideceğim, ona sen bak."
"Şu an yemek yapıyorum sen bezini değiştir."
"Ağlıyor, sen sustursana. İşim var."
Niye böyle, bunlar diğer çocuğun görev ve sorumluluğu mu cidden?
Kardeşi olduğu için görevi en fazla birlikte oyun oynamak, birlikte yemek, birlikte dağıtmak, birlikte gülmek... Ona yemek hazırlamak değil, ona yemek yemeyi öğretmek değil, onu giydirmek değil. Evet yorucu olabilir, yorgun olabilirsin ama anneysen tam anne olmalısın. İlki olmasa ne olacaktı, işini kendin görecektin. O halde yokmuş gibi davran ve gör çünkü sen bireysin, çocuk değil.
Biraz büyüdüğünde seni arkadaşı yerine koyması ile yaşıtı olan arkadaşı yerine koymasıyla dağlar kadar fark var. Çocuğa psikolog muamelesi yapan da var, çocuk olduğunu unutup eşiyle derdini döken de? (:
Kimsenin rolünden haberi yok, konumlarının sorumluluğundan haberi yok. Sonra o çocuk niye çocuk gibi değil? En başta sen ona çocuk gibi değil, yetişkin gibi davranmadın mı? Yetişkine ait görevleri ona vermedin mi? Onu anlamaya çalışmak yerine sürekli ona kendini anlatmaya çalışmadın mı?..
Bu tarz anneler sadece kendi evlerinde öyle değil, misafirlikte de çocuğa hâlâ yetişkin rolü biçmeye devam ediyor "Kızım yapar, arada A.' ya da o bakıyor." diye adınıza da konuşur.
Önceki yazıda o bulanıklık çokça da buydu işte.
Sürekli bir kimlik kayması, kimlik güncellenmesi.
Çocuk yaştaki adı üstünde çocuk. Fark açık diye anne ya da baba olmadı. Olamaz da.
Eskiden birey olmaya harika bakmamızın sebebi bizdeki harika