Artık ne mutlu ne de mutsuzum
Her şey geçip gidiyor.
Bu zamana kadar yaşadığım, soğuk bir cehennemi andıran sözde “insan” dünyasında tek gerçek şey bu.
Her şey geçip gidiyor.
Bu yıl yirmi yedi yaşıma gireceğim. Saçlarım beyazladı diye insanlar kırkımı geçtiğimi sanıyor.
Babam artık yoktu. İçimden bir anlığına bile ayrılmayan rahatlatıcı ve baskın varlığı artık yoktu. Acımı taşıyan kap artık kurumuştu. Bu kabın ağır olmasının sebebi babam mıydı diye düşündüm. Tüm motivasyonum yitip gitti. Acı duyma yetimi bile kaybetmiştim.
Ben artık bir suçlu değil, bir deliydim. Ama hayır, kesinlikle delirmemiştim. Bir an için bile aklımı kaybetmemiştim. Ah ama galiba delirmiş insanlar böyle söylerler hep. Yani eğer seni bu hastaneye koyuyorlarsa deliydin ve bu hastanenin dışındaysan deli değildin.
Tanrı’ya soruyorum. Direnmemek suç mu?