son ekmek parcasinin bittigini, yarina ekmek kalmadigini, gomlegi, pantolonu adama verdigini hatirladikca cani sikiliyor, ama gulumsemesini hatirladikca yuregi ferahliyordu.
senin cok guzel, seyrek rastlanilan turden sessiz, onaylayan ve yonelttigin kisiyi cok mutlu eden bir gulusun de vardir. cocuklugumda bana dogrudan nasip oldugunu animsamiyorum, ama olmustur sanirim, cunku o zamanlar gozune henuz masum gorundugum ve buyuk umudun olduguma gore, bu gulumsemeyi benden neden esirgeyecektin ki?
kendi eylemlerime guvenimi yitirmistim. sebatsiz ve kararsizdim. yasim ilerledikce, degersizligimin kaniti olarak onume surdugun malzeme buyuyordu; gitgide bir bakima gercekten hakli cikiyordun.