Erkekler doğaları gereği dengeyi pek önemsemezlerdi. İş bana düşüyordu. İçimden gülümsedim. Onu yönlendirmek ve kontrol etmek olanaksızdı. Üstelik o; değil beni ülkeyi kontrol etmeyi düşünüyordu.
Sen insani rehin alıp kendine uyduruyorsun. Ben ise kimsenin akışına kapılmayan biriyim. Karşı çıkmak gerektiği halde karşı koyamadığım için öfkelendim.
Hem sana hem kendime...
Gözlerimi kapatır kapatmaz o kara gözleri görüyor, bir yerime iğne batırılmış gibi yerimden fırlıyor, boş koridorlarda hızlı hızlı yürüyerek bedenimi yormaya, beni terk etmişe benzeyen aklımı aramaya çalışıyordum.