İnsanlar ne zavallı Mihri, bütün hayatlarını, zerresini dahi
yanlarında götüremeyecekleri nesneleri bulup kazanmak için
harcarlar. Giderken üzerlerine giyindikleri beyaz libas ise kısa
zamanda çürür gider…
Bu zenginlik ve sefahat beni mesut etmedi.
Ruhumun kavgaya tutuşan yanları bütün bu gerçekleri gördükleri içindi ki beni sıkıştırıp dururdu. Şiire ve tasavvufa verdim kendimi. İlim öyle bir derya ki sen yaklaştıkça o çekilir ve
kendisinin ardından sürekler.
Hasılı kelam, kadın benim avuntu kaynağım değildir.
Hayatımın ta kendisidir.
Kadınlar çoğu erkek için bir avuntudur Mihri...
Halbuki kadın benim için avuntu değil, yaşamın ta kendisidir.
Yaşamın hamuru kadındır. Tıpkı ekmek gibi ... Ona mecbursun.