İncil çok önemli bir dini kitaptır. 4 temel İncil vardır ve her biri İsa'nın hikâyesini anlatır. Yuhanna bunlar]an en estetik olanıdır bence. Okuyunca insan beklenmedik cümlelerle karşılaşıyor. Kesinlikle okunmalı.
Ahmet Ümit, Kavim adlı bu sürükleyici polisiye ve gizem romanında, Hristiyanlığın farklı mezheplerine, kadim Anadolu kültürlerine ve Süryani cemaatine uzanan karanlık bir cinayet sarmalını ve Başkomser Nevzat ile ekibinin bu gizemi çözme mücadelesini konu alır. Yazar; bir kilisede bıçaklanarak öldürülen ve üzerine İncil bırakılan bir adamın cinayeti üzerinden dini bağnazlığı, etnik kimlik çatışmalarını, tarihsel hesaplaşmaları ve insan ruhunun karanlık dehlizlerini, İstanbul'un kozmopolit dokusu ve yüksek bir tempoyla örülü polisiye bir dille işler.
Reklam
Newton'un Mesih, Şeytan ve İncil hakkındaki düşüncelerinden, üçlü birlikçi anlayışı reddetmesine, bilim felsefesine, Tanrı lehinde argümanlara, Yeni Ateistlere itirazlara ve güncel kelam tartışmalarına kadar okurken çok zevk aldığım ve faydalandığım bir o kadar da doyurucu bulduğum Enis Hoca'mızın en güzel eserlerinden
Puan vermedi
Mastar veya isim formunda Kur’an-ı Kerîm’de yetmiş kadar ayette geçen “Kur’an” kelimesinin hangi dilden ve hangi kökten olduğu konusunda âlimler tarafından bir mutabakat sağlanmış değildir. Resulullah’a nazil olan vahyin “Kur’an” kelimesi ile isimlendirilmesi yedinci yüzyıl Arap dili geleneğine pek uygun düşmeyen bir isimlendirmedir, şeklindeki bir düşünceyi İslam âlimleri ve müsteşriklerin kelimeye biçmiş oldukları anlamların çeşitliliği de güçlendirmektedir. Nitekim Arap edebiyatçısı Câhiz(ö.255/869) konuyla ilgili şu ifadelere yer vermektedir:” Allah kendi kitabını hem genelde hem de özelde Arapların kendi kelamlarını adlandırma tarzına aykırı biçimde isimlendirmiştir. Araplar şiirlerinin bütününü ‘dîvan’ diye nitelendirirken, Allah bir bütün olarak vahyi ‘Kur’an’ diye isimlendirmiştir. Araplar şiirlerin bölümlerini ‘kasîde’ diye nitelendirirken, Allah Kur’an’ın bölümlerini ‘sûre’ diye isimlendirmiştir. Araplar şiirlerinin daha küçük bölümlerini ‘beyt’ diye nitelendirirken, Allah küçük vahiy birimlerini ‘ayet’ diye isimlendirmiştir. Araplar şiirlerindeki mısra sonlarını ‘kâfiye’ diye nitelendirirken, Allah ayet sonlarındaki kelimeler ve harfleri ‘fâsıla’ diye isimlendirmiştir.”
Kur’an kelimesinin ne anlama geldiği ile ilgili ileri sürülen farklı görüşleri kısaca ele alalım. İmam Şafiî bu konuda şunları söyler :”Kur’an kelimesi aslında harf-i tarifli ve hemzesiz ‘el-Kuran’ şeklinde olup kara’e veya başka bir kökten türemiş değildir; bilakis Tevrat, İncil gibi Allah’ın gönderdiği vahyin özel ismidir.” İmam Şafiî’yi istisna tutarsak Kur’an kelimesinin bir kökten türediği konusunda İslam âlimlerinin hemen hepsi mutabıktır. Ebu’l Hasan el-Eşarî(Ö324/936)’ye göre Kur’an “iliştirmek, birleştirmek, birbiriyle bağlantılı hale getirmek” anlamındaki “krn(karn)” kökünden
Geçenlerde Yahudi Efsaneleri kitabını okuyup sizlerle paylaşmıştım. Bugun de Hristiyanlık:başlangıçlar ve sonlar kitabıyla geldim ..
Hıristiyanlığın ortaya çıkışını ve tarihsel gelişimini eleştirel bir bakış açısıyla inceleyen bir çalışma bu .Yaklaşık 10 gündür okuyorum. Hemen okunup bitirilecek bir kitap degil .Akıcı bir dili yok .Ama tarihsel araştırma sevenleri tatmin edecek bir eser.
J. M. Robertson, Hıristiyanlığın kökenlerini sorgulayarak İncil anlatılarını, dönemin kültürel yapısını ve farklı inanç sistemleriyle olan ilişkilerini incelemiş.
Yazarın yaklaşımı zaman zaman tartışmalı olsa da farklı bir perspektiften bakıyor olaya .
En eski Hiristiyan mszheplerinden ,Islamın yükselişine kadar ikinci yuzyil hıristiyanlığı incelenmiş. Sonra Ortaçagda engizisyon,ruhani sapkınlıklar ,reform dönemi ve Katolik,Protestan, Ortodoks Hiristiyanlıkları ele alınmış..
Teoloji ve tarihsel araştırma sevenleri için harika bir kaynak ...
Kitapla kalın dostlar...
Hıristiyanlık - Başlangıçlar ve Sonlar 
J. M. Robertson
Hıristiyanlık - Başlangıçlar ve Sonlar J. M. Robertson
Puan vermedi
Momo, Eski bir fahişenin oğludur. Annesi ve babası onu yıllar önce başka fahişelerin de çocuklarına bakmak için bir nevi çocuk evi işleten Madam Rosa ya vermişlerdir.
Romanımız esasen bu Momo nun büyüme ve Madam Rosa nın yaşlanma süreçlerine paralel olarak 2 karakter üzerinden ilerliyor ve belirli bir konusu yok.
Göçmen , azınlık yahut fahişe çocukları olmalarından dolayı sadece maddi değil birçok manevi duygudan yoksun olarak büyümeye çalışan çocukların hayatlarına sokuyor bizi yazar.
Özellikle Momo, diğer arkadaşlarından farklıdır, fazla hassas fazla duyarlıdır.
Algıları o kadar açıktır ki romanın uzun bir kısmında Momo nun 10 yaşında olduğu bilgisi verilmesine rağmen buna okur olarak inanmamız zor geliyor.
Bu anlamda tam bir yeraltı edebiyatı.
yeraltı edebiyatından beklediğimiz, yeraltı edebiyatın bize verdiği o karamsar, o rahatsız edici hayat bu kez on yaşında bir çocuğun cümleleriyle bizi aktarılıyor.
Aslında çok sert detaylara tanık Olmamıza rağmen, Momo'nun cümleleri bizim adeta içimize işliyor.
Momo'nun içinde o kadar çok sevgi o kadar çok duygu var ki, o duyguları birine aktarmak için kimseyi bulamıyor.
sokaktan bir köpek Buluyor ve tüm ilgisini tüm sevgisini bu köpeğe gösterebiliyor ancak. Sevgisi o kadar sahicidir ki köpeğine daha iyi bakacak birine bulduğu zaman, hiç tereddüt etmeden köpeğine ona veriyor, veriyor diyorum çünkü Momo köpeği alan kişinin verdiği parayı çöpe atacaktır.
fahişelik, ve fahişe kavramı, Roman içinde "kendilerini kıçlarıyla savunan insanlar" olarak tanımlıyor, daha doğrusu bu Momo'nun tanımı.
Hatta Momo fahişeleri En iyi anneler olarak görür, çünkü onlar çalışma aralarında, kısıtlı zamanlarda sadece çocuklarına ilgi gösterip ve onlarla vakit geçirmeye çalışırlar.
Zor bir hayattan kendine Şemsiyesini giydirerek ondan arkadaş
395.jpg){kind=small}
Reklam
Reklam