Mine k
@incilaaa
Şu anda okuduğu kitaplar
MUTLULUĞU ARARKEN
Kitabı okurken bazı sayfalarda sanki yazar beni izlemiş de hislerimi kâğıda dökmüş gibi hissettim. Alper Yıldız’ın üzerinde durduğu o "modern hayatın illüzyonu" meselesi, okurken insanın boğazına düğümleniyor. Özellikle günlük hayattan ve ilişkilerden verdiği örnekler o kadar tanıdık ki; "Evet, tam da bu kısırdöngünün içindeyim" diyorsun.
Kitabın beni en çok vuran yanı, o sahte "pozitif enerji" saçan kitapların aksine, insanın kendiyle olan mücadelesini tüm çıplaklığıyla kabul etmesi oldu. Okurken yer yer kendimi sorgularken buldum ama ilginçtir ki bu sorgulama beni yormadı, aksine anlaşıldığımı hissettirdi. Sanki yazar, "Bak ben de buralardan geçtim, yalnız değilsin" diyerek yanımda yürüyordu
. 
Mutluluğu Ararken 
Alper Yıldız
Mutluluğu Ararken Alper Yıldız
Pes etmemek başarmak demekAlıntı
Bugün çocuğumla birlikte “Başaramıyorum Ama Pes Etmiyorum” kitabını okuduk. Açıkçası okurken hem hoşuma gitti hem de düşündürdü. Hikâye çok basit ama verdiği mesaj gerçekten güzel. Bazen çocuklar bir şeyi hemen yapamayınca çok çabuk “ben yapamıyorum” deyip bırakabiliyor ya, kitap tam da bu duyguyu anlatıyor.
Okurken bazı yerlerde çocuğumla durup konuştuk. “Bak burada tekrar deniyor” gibi. O yüzden sadece okunan bir kitap değil, çocukla birlikte üzerine konuşulabilecek bir hikâye olmuş. Dilinin sade olması da güzel, çocuklar rahatça anlayabiliyor.
Çizimleri de oldukça renkli ve sevimli. Zaten çocukların ilgisini çeken şeylerden biri de bu oldu. Hikâye kısa ama verdiği mesaj net: Bir şey hemen olmayabilir ama denemeye devam etmek önemli. #k:531248merve 
Merve Atila
Merve Atila
Bazı cocuklar babalarının eksikliği ile büyüyor
“Babama Mektup” bir evladın babasına yazdığı mektup gibi başlıyor ama ilerledikçe anlıyorsun ki bu kitap, yıllarca içine atılmış cümlelerin dışa vurumu.
Yazar çocukluğuna dönüyor.
Babasının sessizliğine, mesafesine, sertliğine…
Ama bunu öfkeyle değil, kırık bir kalple yapıyor.
Kitapta sık sık şu duygu var:
“Yanındaydın ama yoktun.”
Baba figürü var ama ulaşılmaz.
Evde ama uzak.
Sözü geçen ama duygusu geçmeyen bir baba…
Yazar, bir evladın gözünden anlatıyor:
Sevgisini kazanmak için uslu olan,
yük olmamaya çalışan,
daha fazla sevilmek için kendinden vazgeçen bir çocuk…
Okurken şunu net hissediyorsun:
Bu kitapta anlatılan baba, tek bir baba değil.
Birçok evde var olan duygusal olarak uzak baba.
Bazı bölümlerde yazar babasına sitem ediyor:
neden sarılmadın,
neden sormadın,
neden görmedin…
Bazı bölümlerde ise hâlâ umut var.
Hâlâ “belki bir gün” diyen bir evlat sesi…
Bu kitap beni en çok şurada yakaladı:
Yazar babasını kötülemiyor.
Ama acıyı da süslemiyor.
Olduğu gibi bırakıyor.
Ve insan okurken şunu düşünüyor:
“Demek ki bazı çocuklar, babalarının eksikliğini büyüyünce anlıyor…”
Bekledim ve büyüdüm
“Çocukken seni beklerdim baba…
Kapı sesini, ayak sesini, sesini…
Ama en çok da ‘aferin’ini.
Gelmedin.
Ben büyüdüm.”
