mahru
@incircanavari
hoşuma giden her şey:
Şu anda okuduğu kitaplar
Henüz bitirmeden inceleme yazdıklarımdan
Düşüncelerine çoğu zaman katılmasam da kendince haklı bulduğu davasına olan tutunuşu Nazım’ı ara sıra takdir etme sebeplerimdendir.
Çoğu zaman saçmalar fakat haklı olduğu yerde hakkını savunuşu, gözü pek satırları hoşuma gider. Bu kitabın başlarında da aynen böyle oldu. Davasını sahipleniş tarzıyla ve cesur yergileriyle tanıdığımız Nazım Hikmet şiirlerine tanıdık bir giriş yaptı.
Tabii satırları okurken beni en çok rahatsız eden, durmaksızın aklıma takılan “Bu adam sapık mı?” düşüncesi oldu :D pek efendi diyebileceğimiz bir şahsiyet değil tahmin edersiniz ki
Fakat kitap ilerledikçe ölümle ilgili düşüncelerini daha sık görür oluyoruz, sürgün hayatı ve sonunun yaklaştığına dair karamsar gözlemleri, çevresindeki hanımları anlatmaktan fırsat buldukça, sayfaları süslüyor. Öte yandan bu karamsar bakış açısı bana çok net bir şeyi de hatırlatmış oldu: İman olmayınca merkez yahut rıza-ı ilahi; hayat, dünyaya gelen bir bebeği hastalıklarla, işsizlikle, depresyonla ve kazalarla bağdaşlaştıracak kadar sığlaşıyor, anlamsızlaşıyor, kararıyor .O kadar kararıyor ki gerçek amaç hiçbir çözüm sunulmayan yalnızca bağırtılardan ibaret sosyalizmde aranıyor
Velhasıl
Tek yol islam
Selametle :)
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Vasatın Üstü
Kitap, Lübnan asıllı Hristiyan yazarımızın kendi tecrübelerinden ve yaşanmışlıklarından, yer yer de kulaktan dolma bilgilerle :) süslediği bir Akdeniz uygarlığı ve çöküşü anlatısı sunar.
Deneme türünde oluşu sebebiyle objektiflik beklenemeyecek olan yazıda pe çok mesele objektiflikten uzak ve böyle bir kaygı taşımadığının etkisini okura hissettirse de Türkler, Osmanlı ve İslam ile yönetilen devletler özelinde yaptığı oldukça net açıklamalar yazarın bilinçaltından bir pencere açar bizlere. Her ne kadar farklı kültür ve değerlere saygılı olduğunu belirtse de Fransız hayranlığı ve Batılı dostlarının desteğiyle kayıtlara geçen yazardan mevzu bahis konularda farklı bir tavır beklemek halihazırda komik olurdu.
Öte taraftan, yakın bir Arap coğrafyası tarihi sunmaya çalışan kitabın argümanları magazinsel değerden öteye geçememiş, hap bilgi diyebileceğimiz deyimi yerindeyse ortamlarda ilgi görecek küçük bilgi kırıntılarıyla donatılmıştır. Nasır dönemini bilmeyen birinden kitabı okuyup dönem hakkında detaylı bilgi sahibi olmasını bekleyemezsiniz fakat Nasır’ın eşinin hangi mezhepten oluduğunu öğrenebilirsiniz örneğin.
Kitabın kuvvetli noktası olarak İran İslam devrimi arkasındaki İngiliz devlet aklına değinmesi bahsedilebilir, ayrıca kısıtlı sayfa sayısına rağmen konuya hakim okurlar için küçük bir özet niteliği taşır. Bunlara ek olarak yazarın uygarlık çöküşüne kendi penceresinden sunduğu çözüm ve analizler ütopyadan ve polyanacılık oynamaktan pek de ileriye gidememiştir.
velhasıl bazı kesimlerin yazarı neden sevdiğini bizlerin ise :) neden hoşlanmadığını çok net bir şekilde anlamış oldum
selametle :)
Filistin hakkında bilgisi olan herkesin okuması gereken bir kitap
Çinlileştirme projesi ve Çin hükümeti karşısında yalnızca imanın getirdiği ümidi korumaya çalışan bir coğrafya.
Her bir sayfada daha net fark ediliyor ki hedef geleneksel kıyafetle, yemekle, müzikle alakalı değil; ezanlarla, camiilerle, namazla, tesettürle ilgili. Halkımızın özellikle Filistin karşıtı söylemleri bulunan kesimleri sık sık, Filistin Müslüman diye sahip çıkılıyor fakat asıl kardeşin Doğu Türkistan'dır, ve benzeri sloganları vurguluyor son zamanlarda fakat seküler camianın sandığının aksine Doğu Türkistan Türk kimliğimizden önce Müslüman kimliğimizle sahip çıkmamız gereken bir husustur. Bu konuda yapılabilecek tek eleştiri Doğu Türkistan hakkında Filistin kadar bilgimizin olmayışı olacaktır, lakin kaynakların azlığına bakıldığında bu çok da tuhaf bir durum değil. Kitabı okudukça, detaylı araştırdıkça insan şunu daha net görüyor, Çin'in tehdit olarak gördüğü Türk kimliğinden önce İslam kimliği. Evlerdeki tüm dini kitapların, cami raflarındaki kitapların toplatılması, cemaatlerin engellenmesi, mezarların, türbelerin ve Müslüman kimliğini toplumda tutacak her unsurun sıkı düşmanı olunmasının tek sebebi bu.
Çok kalbim kırıldı okurken, Talha hocanın yaşadığı hüzne şahit oldum satırlarında.
En azından sesini duyurabildiğimiz Filistin kadar dahi sesi duyurulamayan, tamamen kapalı kapılar ardına hapsedilmiş bir coğrafya. Sadece dua edebildim "Dua müminin silahıdır." hadisine sığınarak. Rabbim'e dünya üzerindeki tüm mazlum coğrafyaların bir an önce özgürleşebilmesi eğer vakti gelmemişse bizi bu kutlu davaların birer neferi kılması için.
Beni üzen bir diğer unsursa, Taha hocanın da belirttiği gibi özellikle turizme ve "moderniteye" açılmış şehirlerdeki yozlaşmanın yalnızca o coğrafyayı değil, bizim de içinde bulunduğumuz pek çok coğrafyayı köklerinden ve
Neriman, Şinasi, Macit ve modern zaman insanının çıkmazları
Doğuyla Batı arasında kalmış bir kızın hikâyesi, Osmanlı'nın son dönemlerinde yaşanan yanlış Batılılaşmanın betimlemesi kısaca. Fakat ben kitabın bana hissettirdiklerinden bahsetmek istiyorum.
Lise yıllarında fazlaca okuduğum Peyami Safa, bu kitabı okumak için iyi ki bu kadar geç kalmışım dedirtti. Birkaç yıl önce okusam, Neriman yani ikilem içinde kalan bu genç kızı iflah olmaz bir şaşkın olarak nitelerdim. Sanırım biraz olgunlaştıkça anlıyor insan her şeyin siyah ve beyaz olmadığını, bazen ve hatta çoğu zaman insanın grilerde kaybolduğunu, içinde fırtınalar koparan mücadeleler verdiğini.
Neriman'ı bir çıkmaza sürükleyen bu ikilem ne kadar kızılası görülse de, olayı kendi hayatındaki başka meselelere benzetince insan düşünmüyor değil hayatı.
Gençliğin içinde kaldığı ikilemler, zaman, mekan, hedeflerimiz, hayallerimiz ve daha neler neler.
Fakat ne kadar içselleştirirseniz içselleştirin Şinasi'nin sabrına hayret edip, Neriman'a "Senin amacın ne?" diye sormak istediğiniz sayfalar olabilir, biraz fazla kararsız hanımefendi.
Okuyacaklara bol keyif diliyorum
selametle :)
Ödev hasebiyle okuduğum ve beğenmediğim bir kitap daha
Kitap pek çok ülkede dini gerekçelerle yasaklanmış hatta yazarımıza suikast girişimine kadar uzanan sert eleştirilere maruz kalmıştır,sebebiyse açık. Beş ana dönemden oluşan kitap (Edhem, Cebel, Rıfat, Kasım ve Arif) Cebelavi yani sokağın atası olan kişinin nesilleridir. Kitabı eleştiri yağmuruna tutan nokta da tam olarak burası. Edhem'in Hz. Adem, Cebel'in Hz. Musa, Rıfat'ın Hz. İsa ve Kasım'ın Hz. Muhammed ile olan benzerlikleri bir hayli fazla. Kitap dini bağlamda yorumlandığında Cebelaviyi ise tanrı olarak konumlandırılıyor.
İncelemeyi yazmadan önce birkaç inceleme okudum ve dizilen methiyelere fazlasıyla şaşırdım. Bir Müslüman olarak Hz. Muhammed ile kurulan benzerlikte kadın hayranı ve sürekli evlenen bir karakterin tasvir edilmesi ve peygamberler tarihi okuması yapmak varken ince ve hassas bir konuyu bu tür bir benzetmeye tabii tutmak bana oldukça saçma geldi. Kitaba methiyeler dizen okurların da (sert üslubum için özür dileyerekten) entelektüel görünme çabası içinde olduğunu düşünüyorum.
Son olarak sokağı betimlerken kullanılan fuhuş, esrar, kokain ve şiddet gibi toplumu yozlaştırmış unsurlar bir Rus romanı okurcasına içimi daralttı. Karamsar havaya rağmen toplumumuzdaki yozlaşmanın da tamamen aynı sebeplere dayalı olduğu gerçeği can sıkıcıydı.
Ödev sebebiyle okuduğum birkaç kitap, yeni bir okur takip ettiğinde geri takibimi engelleyen uyarıcılar niteliği taşıdığından sanıyorum bu kitabı okumuş birini de takibe almaktan çekineceğim. Velhasıl kelam önermiyorum arkadaşlar, bana soracak olursanız vaktinizi kıymetli eserlerle değerlendiririz :)
selametle...