Simdi ,biraz uzun olacak ama bendeki şu çocuk sevgisinin hiç bitmeyecek olmasına hitaben olsun ne dersiniz ? Ufacıktım ben, anaokuluna giderken tesadüf eseri nükseden bir hastalık ve ardı kesilmeyen bir tedavi süreci. Evden çok hastaneyi görürdüm ki hastane odası benim şahsi odamdı neredeyse. Bir yılı aşkın süre farklı odalarda ama aynı hastanede. Gelen çocukların iki güne çıkması ve benim daimi oluşum ! O halsizliğimle bile sıkılmamak için verdiğim mücadeleyi hiç unutmamam ,ha bir de iğneyi görünce yatağın altına dahi girişlerim 😂. O kadar saat odadan çıkmamak ne demek bana sorun bir. Hâl böyle olunca annem sıkılmayayım diye beni yeni doğan ünitesine götürürdü ki hastanenin en çok sevdiğim yeriydi. Ağlama sesleri bana kahkaha gelirdi. O günler zor da olsa geçti ama o çocuk sevgisi kalakaldı bende. Nerede bebek görsem sevdim, korudum .Ama yetmedi. Belki de onlara dokundukça kendi çocukluğuma seslendim, bilemedim. Şimdi büyüdüm , lâkin onlara duyduğum sevgim hiç tükenmedi.Ve hatta arttı ,onları daha çok anlamak,tanımak adına onlara ait bölümü okudum , araştırdım .Bitti mi? Tabii ki hayır. Ve bu gidişle de asla bitmeyecek . Bir gün,benim kanımdan olur mu bilemiyorum ama o bir gün gelirse , şu dünyaya kol salacak,en iyi işi sevmek olan , dokunmayı bilen , yüreği en çok da toprağa yakın olan bir evlat bırakmak isterim. Ölsem de ruhumu diri kılacak .İnsan olmayi sevdikçe beni unutmayacak.