"Esasında, sonsuzu çok sık düşünmeyiz, çünkü sonsuz düşüncesi bize sonluluğumuzu ve ölümü hatırlatır. Sonsuzda ürkütücü olan, onun bize öyle olmadığımızı hatırlatmasıdır. Pascal şöyle yazmıştır: 'Sonsuz uzayların ebedî sessizliği beni ürkütüyor.'
Sonsuz karşısında bir tür korku, bir ürküntü vardır, çünkü sonsuz, bizi sonluluğa gönderen ölüme dair korkunç bir düşünce barındırır."
Aslında bir tür boşluk paradoksu. Sonsuzca bir boşluğun içinde sonlu bir varlık kayboluyor. Sürekli bir düşüş-yükseliş, sürekli bir tekrar, sürekli bir anımsama-unutuş; üstelik sonlu zamandaki varlığını ters yüz ederek, sonsuzca.