"Esasında, sonsuzu çok sık düşünmeyiz, çünkü sonsuz düşüncesi bize sonluluğumuzu ve ölümü hatırlatır. Sonsuzda ürkütücü olan, onun bize öyle olmadığımızı hatırlatmasıdır. Pascal şöyle yazmıştır: 'Sonsuz uzayların ebedî sessizliği beni ürkütüyor.'
Sonsuz karşısında bir tür korku, bir ürküntü vardır, çünkü sonsuz, bizi sonluluğa gönderen ölüme dair korkunç bir düşünce barındırır."
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
''Ey gülünçlüğün doruğu!.. Deliler gibi kendimizi aşkınlığın yalanına adarken, sonsuz bir içkinliğin boşluğundan (anlamsızlığından) nasıl da kaçmak zorundayız! Ama bu yalan çılgınlığıyla içkin büyüklüğü aydınlatır: Bu büyüklük artık saf anlamsızlık, saf boşluk değildir, dolu varlığın özüdür, karşısında aşkınlığın kendini beğenmişliğinin kaybolduğu gerçek özdür. Eğer aşkınlığı önce kurup, sonra yadsımamış, yıkmamış olsaydık, içkinliğin büyüklüğünü hiç bilemeyecektik -bizim için, o varolmayacaktı ve belki de bu kendisi için varolmanın tek yoludur.''
Sonsöz
''Bazen konuşmak ne kadar acı vericidir. Seviyorum ve keşfedilmemiş olmak ve yalanın, zamanın tortusunun hâlâ yapışkanı olan sözcükleri telaffuz etmek zorunda olmak benim işkencemdir.''
''Ne kadar tuhaf olursa olsun, acı o kadar enderdir ki, acıdan yoksun kalmamak için sanata başvururuz. Alışık almadığımız için bizi tamamen şaşırtsa bile, acıya yakalandığımızda ona katlanamayız. Ve özellikle ancak acıda ortaya çıkan bir hiçlik bilgisine sahip olmamız gerekir. Yaşamın en genel işlemleri uçuruma ilgi göstememizi gerektirir. Bize ulaşan acılarda uçurumla karşılaşılmadığı için, gösteride okuyarak, yetenekliysek yaratarak yapay acılara sahip oluyoruz.''