Mürşide
@indicavia7
340 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Tarifler, benzetmeler… Ben ne dediğimi biliyorum. Benim, Turgut Özben’in özbenliği. Kelime oyunu yapıyorum, oyuna getiriyorum. Kendimi ele vermiyorum. Evlendiği gece de onu kendine sakladı. Nermin’e anlatmak zordu. Anlatılabilecek gibi başlamamıştı ilişkileri. Selim, kadın olsa belki anlardı. Gerçekten neden Selim’e anlatmadım acaba… Akşam, evine yorgun dönersin. Karına anlatacağın bir sürü olay birikmiştir; içinde bir takım duygular gelişmiştir. Anlatmaya başlarsın. Birden, içinde bir duraklama duyarsın. ‘Şey’ engel olur sana: söyleme onu, der. Her ‘şey’i anlatma. Belki sözlerinin arasında, farkında olmadan beni ele verirsin. Belki anlar: insan bu, bilinmez. Sen gene dikkat et; her ‘şey’i ayrıntılı anlatma o kadar. Bütün ‘şey’ ayrıntılarda değil midir zaten? Ayrıntılarda ele vermez mi insan kendini? Başkalarına anlatmadıklarınla beslenir, varlığını sürdürür herhalde. Başkalarından saklandıklarınla gelişir
Puan vermedi·724 syf.·
2026 28. kitabı
Tutunamayanlar, Oğuz Atay’ın 30’lu yaşlarında yazılmış. İnsanın hayatla hesaplaşmaya giriştiği yaşlar. Ne verdim, ne aldım. Daha ne vermeli, neyi muhafaza etmeli sancıları çektiği yaşlarda. Tutunamayan deyince bir eksiklik, bir başarısızlık gibi; aslında dünyaya ve içindekilere fazlaca dikkat etme, bu yüzden de onunla uyum sağlayamama.
Varlığımıza devamlı kanıt arıyoruz, kendimizi başkalarının gözlerinde var ediyoruz. Bu yüzden de kendimizi devamlı başkalarına açıklıyor, kendimizi devamlı sorgu odalarına atıyoruz. Ötekinden önce kendi kendimize “neden böyle söyledin?” diye hesap soruyoruz. Çoğumuz bu yüzden “başımı alıp da gitsem, hiç bilmediğim, kimsenin beni hiç tanımadığı bir yerlere gitsem” diye düşünüyor. Halbuki tek isteğimiz, bizi yargılayan bakışlardan kurtulmak. Bazen de yok olmak istiyoruz, görünmez olmak. Sanki görünmez olursak insanların yargılarından da kurtuluruz. Halbuki insan kendi iç mahkemelerinden kurtulamıyor. Çünkü bir kez hesap vermeye alıştıysan, bir kez hesap sormaya alıştıysan, o hesabı kendinden de soruyor ve her önüne gelene veriryorsun.
Turgut, kendine ne çok sesleniyorsun. İçinde kaç Turgut taşıyorsun? Hangisi hangisine sesleniyor, sen bile bilmiyorsun. Bir insanın içinde kaç tane “ben” olur? Her birini başkaları için yaratmışsın. Fark edilmek, anlaşılmak, kabul edilmek için yapmışsın bunu. Meşrebine göre bir Turgut sunmuşsun karşındakine ama hiç kimse senin gösterdiğini görmemiş; herkes kendi görmek istediğini görmüş, Turgut. Bu yüzden yaşamış, yaşamışsın ama tanıksız kalmışsın. Kimseyle paylaşamamışsın, kimse seni senle paylaşmamış.
Sadece iyi olsam yeter zannetmiştin. Toplumun sunduğu kadar, toplumun istediği kadar namuslu, ahlaklı, iyiliksever olsan yeterli zannetmiştim, Turgut. Ama sadece iyi olmakla yetinmek, hiçbir şeyi
Ne kadar gözlerinizi kaçırmaya çalışsanız fayda vermiyor, daha beter oluyor. Sizi ölü sanmaları gerekiyor önce: bizden bu dünya için ümitlerini kesmeleri gerekiyor. Bir ölüyü konuşturamayacaklarını bilirler ve vazgeçerler işkenceden. Haksızlığın insan ruhunu nasıl yıprattığını biliyorlar ve bunun için ısrar ediyorlar. Herkesin başına bir sorgu yargıcı dikiyorlar: neden bu sözü söylediniz?