infitar
@infitar
“Okurken kendime rastlıyorum.”
Kelimeler onun elinde bir jilete dönüyordu. Karşısındaki insanın vücudunda sabırla, ince ince kesikler açıyordu, akan kandan bitap düşmesini, acıya karşı koyacak dermanı yitirmesini seyretmekten zevk duyuyordu.
Zamanın -ve ölümün- bana öğrettiklerinden biri de bir yerden sonra suçluyla suçsuzu ayırt etmenin asla mümkün olmadığıdır.
Aşk, hayatla ölüm arasında akan taşkın bir nehirdir. O nehirde sürüklenirken nereye düşeceğini bilemez insan.
Kıyamet, dünyanın kederinden mavisi solan gökyüzünün intiharıdır.
Keşke insan, ruhunu istila eden kelimeleri kusarak dışarı atabilseydi.