Benim hiç annem olmadı, hiçbir insan bugüne kadar bana güzel bir şey söylemedi. Her genç kız sevgilisiyle gezmeye çıkarken, ben hep yalnızım ve bunun hep böyle devam edeceğini, böyle devam etmek zorunda olduğunu biliyorum, başkaları gibi hissetsem de bu durum değişmeyecek Tanrım neden bu böyle?
Beni üzen onlar değil ki. Her şey tüm yaşamım üzüyor beni. Bazen kendimi düşündüğümde, ben bile kendimden tiksiniyorum. Ben neden bu kadar çirkinim? Benim elimde değil ki. Fakat hayatım boyunca bu yükü taşıyorum. Daha çocukken bana bakıp güldüklerini hissediyordum. Bu ne denle başka çocuklarla oynamayı hiç istemedim, onlardan hep çok korktum ve onları kıskandım.
Güzel olan tek yeri sakin sakin bakan, pırıl pırıl parlayan gözleriydi, tüm aşağılayıcı ve nefret dolu bakışları yumuşacık bir tevekkülle geri yansıtan gözleri.