arimatealı aziz yusuf, akşam vakti, hazreti isa’nın az önce can verdiği golgota tepesi’nden inerken, genç bir adamın beyaz bir taşın üzerine oturmuş ağlamakta olduğunu görmüş. adama yaklaşmış, “ıstırabını anlıyorum,” demiş. “o adam gerçekten doğru bir adamdı.” ama delikanlı şöyle yanıtlamış: “ah! ben ona ağlamıyorum. ağlıyorum, çünkü ben de mucizeler yarattım! ben de körlerin gözlerini açtım; felçlileri iyileştirdim, ölüleri dirilttim. ben de meyvesiz incir ağacını kuruttum, suyu şaraba çevirdim. ama insanlar beni çarmıha germedi.”