Öznur
@insanus
Felsefe Grubu Öğretmeni
ÖZ°el Eğitim Öğretmeni
~FİRUZE ~
Lisans
125 okur puanı
Mayıs 2018 tarihinde katıldı
Doğduğum günden beri , kafatasımın içinde , dünyadan daha hızlı dönen beynim artık durmuştu . Özgürlük buydu ! Kötü olduğunu unutabilmek . Gadddarlığını unutabilmek. Sadece günahlarını hatırlayanlar cehenneme giderdi . Ben onlardan değildim....
...Burası ruhların biçim bulduğu bir rahimdi. Biçimlenip bir vücuda kavuştuğu evvelihane ! Evet, artık ruhların varlığına da inanıyordum. Ben her şeye inanıyordum. Dünya üzerinde ikiden fazla profile sahip tek insan bendim. Bir jandarma olmak için doğmuştum ! Ben jandarma olmak için ölmüştüm ! Doğruymuş söyledikleri : bittiğim yerde başlamıştım!
Reklam
Dünyanın bütün ordularının bütün üniformaları aynı kumaştan dikilir ,asker. Görünmezlik kumaşı. İçine girdiğin anda kaybolursun. Seni kimse bulamaz... Anlayacağın, ordu bir yorgan oldu ve ben onu üzerime çektim. Yanımdaysa binlerce imparatorluk askeri yatıyordu. Yerimizden kalkmamıza gerek yoktu çünkü verilen emir basitti. Denizlerin tek hakimi olan muhteşem İngiliz donanmasında yeterince büyük bir delik açmak için Alman donanması gözden çıkarılacaktı . Tabii o donanmanın içinde bizler de vardık ama kimsenin umurunda değildik. Bu da yeni bir şey değildi . Çünkü insanlıkla tanışıyordum. Uzun süredir, neye benzediğini biliyordum. Tanıştığımızdan beri anlaşamadığımızı da biliyordum . Son olarak Dostoyevski' nin ne yazdığını da hatırlıyordum : 'Bizim yaşama karşı duyduğumuz yabancılaşma, canlı yaşamdan tiksinecek, onun adını bile duymak istemeyecek ölçüdedir'.