Furkan.
@invisiblereader
me just read books.
Kadıköy
15 Eylül
1322 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Reklam
Bir sorunla karşı karşıyaydım: Onunla açıkça konuşmalı mıydım, yoksa susmalı mıydım? Harekete geçmeli miydim? Benim için bir vicdan sorunuydu bu. Çelişen görevlerle yüz yüze kalmıştım. Tek başıma karar vermem gerekiyordu. Meslektaşlarıma sormaya kalksam, "Ne yapıyorsun! Sakın kadına bunları söyleme. Onu daha çok çıldırtırsın," deyip beni uyaracaklardı. Oysa etkinin bunun tersi olabileceğini düşünüyordum. Genel anlamda, psikolojide tek bir kural yoktur denilebilir. Bilinçdışı faktörünü ele alıp almamamıza bağlı olarak, bir soruya değişik biçimde yanıtlar verilebilir.
Bu noktada, özellikle, histeri ve düşlerin psikolojisiyle ilgili temel araştırmaları olduğu için Freud'u çok önemsemeye başlamıştım. Bence, düşünceleri, bireysel vakaların daha yakından irdelenmesi ve anlaşılabilmesi için yol göstericiydi. Nörolog olmasına karşın, psikiyatriye psikolojiyi sokan odur.
Kendime uzaktan bakıp kaderimi gerçekten nesnel bir biçimde gözlemlemeyi istemiyorum. İstesem bile, bunu yapabilecek yeteneğim yok. Böyle bir şeyi yapmaya kalksam, özgeçmişlerde düşülen tipik yanılgıyı ben de yinelemiş olurum. Olması daha doğru gözükenleri hayalci bir biçimde dokur ya da bir apologie pro vita sua* yaratırım. Sonuçta, insan, kendisini yargılayamayan bir olgudur ve başkalarının iyi ya da kötü yargılarına bırakılmıştır.
Orada olabilirlik, sıradanlık ve anlam yoksunluğu dışında hiçbir şeye inanmamaya yemin etmiş gibiydiniz. Bilinmeyen ve önemli olan her şeyi yadsımak zorundaydınız. Olağanüstü olanı da sıradanlaştırmanız gerekiyordu. Altında hiçbir şeyin yatmadığı yüzeysellikler, arkası gelmeyen başlangıçlar, tutarsız içerikler, giderek daralan bilgiler, sorun olduğu savunulan yanlışlar, insanı boğan dar görüşler ve sonu gelmez bir kısırdöngü olağandı orada.
Reklam