Kendini kendinden ayırmak, etini sıyırmak ne zormuş, ne bağırtıcıymış, üstelik ne gürültüsüz yapılması gerekenmiş, ne yaptığını hiç belli etmeden içinde kendini bırakarak geçilen tünelmiş. Eski ağrılarımı arar oldum. Sofradan, yemek içmekten, kalabalıktan, insandan, anlatılanlardan, başka akıllardan, en hafif duygu ve hallerden, başkalarının dünyasından, yaptıklarından, acılarından... haberdar, ilgili olmak gerekiyor. Bu benim şimdiye kadar hiç değmediğim bir hal. Pek de belli edemiyorum; zaten hiçbir şey belli edemiyorum, gizli din taşır gibiyim.
min berdin!
berdin ku ez destê xwe bavêjim
pêsira stêrkan
bila verêşe, şîrê spi bi ser rûyê min de
ku tîniya min bişkîne ji lêvên qelişî
min berdin!
berdin ez ê devê xwe bixim pêsîra dayîka şêrîn bimijim û bikşînim ji kaniya
dil
bigihijim maka xwe
bibim zarok
êdî nikarim maçî lêvên
tenik bikim
ne jî pêsîrên spî û boz
ne dikarim şerabê vexwim
ne jî stèrkan bijmêrim li
esmanan
û nejî dikarim têkevim nav xeyalên kûr îşev wê min bibin