Neşe, evet, en çok özlediğim şey bu olmuştur. Sonraları mutlu oldum ama mutluluk neşenin yanında güneşin yanında bir elektrik lambası gibidir. Mutluluğun hep bir nesnesi vardır, bir şeyler yüzünden mutlu olunur, varlığı dışarıdan bir olaya bağımlıdır. Oysa neşenin nesnesi yoktur. Belirgin olmayan bir nedenle sarar seni, varlığı güneşe benzer, kendi yüreğinin ısısıyla yakar.
Değişimler üst üste birikiyorlar, yavaş yavaş birikip bir anda patlayıveriyorlar. Bir anda bir insan çevresindeki halkayı kırıp, başka biri olmaya karar veriyor. Alın yazısı, kalıtım, eğitim, bunların biri nerede bitip, öteki nerede başlıyor? Bir an için durup düşündüğünde bütün bunların içinde saklı olan gizem insanı korkutuyor.
İnsanın doğunca katılacağı ailenin seçimi de yaşamların çevrimi tarafından belirlenmiş diye okumuştum. İnsan o anneyi ve babayı seçermiş, çünkü yalnızca o anne ve baba bir şeyler daha öğrenmemizi, bir adım minicik, bir adım daha ilerlememizi sağlarmış.